Dood van omhoog - John Nicart | Intens Nederlandstalig Popdrama (1993)

Описание: “Dood van omhoog” van John Nicart is een krachtige Nederlandstalige popsong uit 1993 die woede, spijt en existentiële worsteling verkent. Met intense zang, scherpe gitaren en stuwende ritmes schetst Nicart een catharsis van menselijke feilbaarheid en conflicten. Een confronterend en meeslepend slotstuk dat de emotionele diepte van zijn muziek laat zien.

Met de vijftiende en laatste track van het album “Vlucht van inbeelding”, getiteld "Dood van omhoog", brengt John Nicart zijn ambitieuze debuutproject tot een zinderende en emotioneel complexe ontknoping. Dit stuk uit 1993 fungeert niet slechts als een afsluiting, maar als een catharsis waarin woede, spijt en existentiële berusting samenkomen.

Algemene Beoordeling: ★★★★½
"Dood van omhoog" is een gedurfd sluitstuk dat de luisteraar achterlaat met meer vragen dan antwoorden. Het is een track die de rauwe randjes van de menselijke psyche opzoekt. De intensiteit van de tekst, gecombineerd met een krachtige muzikale omlijsting, maakt dit tot een van de meest impactvolle nummers op het album. Het is de ultieme afrekening met het verleden voordat de stilte van het einde van de plaat invalt.

De Paradox van de Afrekening
In deze track fileert Nicart een giftige relatie (mogelijk familiaal of een vaderfiguur, gezien de verwijzingen naar ouderdom en begrafenissen) met een ongekende eerlijkheid.
• De Dualiteit van het Intellect: De herhalende verzuchting "Want ik ben toch zo dom vervloekt slim" vormt de kern van het nummer. Het beschrijft de frustratie van iemand die de lijdensweg wel ziet aankomen, maar niet bijmachtig is om deze tijdig te stoppen. Het is een erkenning van menselijke feilbaarheid ondanks rationeel inzicht.
• Geweld versus Beheersing: De tekst is opvallend gewelddadig in zijn eerlijkheid: "Waarom sloeg ik je niet die dag" en de angst om te "vermoorden". Dit wordt echter direct gecounterd door de wens voor een "lang leven met oud worden". Het is een psychologische strijd tussen de impuls om te vernietigen en de morele plicht om de ander te laten leven met de consequenties van hun eigen daden.
• De "Dood van omhoog": Deze cryptische titel suggereert een onvermijdelijkheid, een lot dat van bovenaf (goddelijk of fataal) op de personages neerdaalt. Het markeert het punt waarop de relatie "droog staat" en er geen emotionele voeding meer over is.
• Spijt en Afstand: De bekentenis dat het hem spijt dat hij de ander niet meer opzocht, vlak naast de uitspraak blij te zijn dat de ander niet op bezoek kwam, tekent de verscheurdheid van een definitief afscheid.

Een Finale vol Urgentie
Muzikaal gezien trekt Nicart alle registers open om het gevoel van een naderend einde te versterken.
• Dynamiek: Het nummer heeft een stuwende kracht die kenmerkend is voor de alternatieve Nederpop van de vroege jaren '90. Waar eerdere tracks op het album soms dromerig waren, is de instrumentatie hier direct en confronterend.
• Vocaal: Nicart levert hier zijn meest gepassioneerde zangprestatie. De wisseling tussen de bittere coupletten en het bijna smekende "waarom zag ik het nooit" in het refrein laat een zanger horen die volledig in zijn onderwerp opgaat.
• Productie: De audio laat een gelaagdheid horen waarbij de bas en drums een onwrikbaar fundament leggen, terwijl de gitaren een gevoel van onbehagen en scherpte toevoegen. De manier waarop het nummer naar de laatste noten toewerkt, voelt als het langzaam dichtgaan van een zware deur.

Referenties met andere artiesten
"Dood van omhoog" plaatst Nicart in het gezelschap van de grote 'denkers' van het Nederlandstalige lied:
• Bram Vermeulen: De compromisloze directheid en de focus op de dood en intermenselijke strijd doen denken aan het meest rauwe werk van Vermeulen.
• The Scene (Thé Lau): De combinatie van intellectuele diepgang en een bijna fysieke rock-energie doet denken aan klassiekers als "Blauw" of "Iedereen is van de wereld", maar dan met een veel duisterder, introspectief randje.
• Tröckener Kecks: De thematiek van de lijdensweg en de onvermijdelijkheid van de tijd vertoont raakvlakken met de teksten van Rick de Leeuw.

Conclusie
Met "Dood van omhoog" eindigt “Vlucht van inbeelding” niet met een sisser, maar met een explosie van opgespaarde emotie. John Nicart bewijst met dit sluitstuk dat hij niet bang is voor de schaduwkanten van de ziel. Het nummer is een indrukwekkend document van een artistieke visie die weigert te pleasen, maar die kiest voor de waarheid — hoe pijnlijk die ook is. Een waardig en onvergetelijk einde van een bijzonder album.