حب ● hûbb

Описание: ● “Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. küsmek gibi bir şey.
Bir çeşit gölge fesleğeni.
Bir çeşit olmayan hayat.
Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.
Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu. bir yığın insan tanıdım.
Ama hep yalnızdım.”

Bir kaç satır Didem Madak, okuyup bu şarkıyla karanlığın ötelerine baktım...
Düşünceler hızlıca yapışıverdi yine yakama,
Yakamı silkelemek, beni bu ağır yükten kurtarıvermek istedim...

İnsan gariptir ki her daim böyle yaşayıp gideceğini sanar.
O Hiç yaşlanmayacak, hiç çirkinleşmeyecek, hiç düşmeyecek ve hiç ölmeyecektir …
İnsan hep ister,
hep karşılık bekler
En iyi hayat onun olmalı, en iyi binek en iyi mesken ve dâhi iyi olan her ne varsa hepsi onun olmalıdır.
Bu onun doymak bilmeyen nefsinin,
Kanâat nedir bir türlü öğrenemeyen benliğinin ürünüdür.
İnsan hep bekler,
Bir adım,
Bir ses,
Bir hareket,
● Hatta öyle ki Rabbisiyle bile konuşurken “- bana bir işaret gönder” der.
“Bana bir işaret gönder ki, bileyim beni gördüğünü” ( hâşa, sümme hâşa...)

Bilemiyorum ne zamana kadar devam edecek bu ahvâllerimiz.
Ne zaman hiçbir karşılık beklemeden iyilik yapabileceğiz.
Ne zaman hiç tanımadığımız birine gülümseyecek, anne babalarımız yanımızdayken kıymetlerini bilecek ve
Ne zaman eşlerimize huzur verecegiz, ne zaman iyi birer anne baba ve çocuk olabileceğiz.
Ne zaman anlayacağız birbirimizi…
Ne zaman?
Ne zaman ?
Hangi ikindisinde ömrün ?

Bakınız yüzyıllar, dönemler, asırlar kavgalarla mezhep ve din çatışmalarıyla geçti…
Elimizde avcumuzda bir şey kalmadı, bir insanlık yoksunluğu içindeyiz, ateş düştüğü yeri yakardı evet, lakin şimdi hepimizin evlerine ateşler düştü…
Dünyayı böyle kurtaramayacağımızı halâ anlamadık mı ?
Ne zaman dil, din ve ırk ayrımı yapmaktan vazgeçip dünyayı birde böyle kurtarmayı deneyeceğiz…


Hem size şöyle söyleyeyim ben hiçbir zaman herkes aynı olsun, aynı düşünsün, aynı andan gülüp ağlasın istemedim…
Herkesin aynı dinden aynı mezhep, aynı meşrepten olması gerekmezdi ki...
Ayeti kerime de buyrulur ya…

● “ Ey insanlar! Doğrusu biz sizi bir erkekle bir dişiden yarattık.
Ve birbirinizle tanışmanız için sizi milletlere ve kabilelere ayırdık.
Muhakkak ki Allah yanında en değerli ve en üstününüz O'ndan en çok korkanınızdır.
Şüphesiz Allah bilendir, herşeyden haberdar olandır.”

Bizleri farklı farklı ırklardan yaratıp sonra bir araya getiren Allah'a sonsuz şükürler olsun…

Karşılıksız bir şeyler yapmalı değil miyiz?
İnsanlığı çokça sevmeli ve her an bir şeyler üretememenin burukluğu olmalı değil mi yüreklerimizde..
Düştü diye bırakmamalıyız dostlarımızı, herkes vurdu diye birde biz vurmamalıyız .
Kötü şeyler yaşanmış olsa da güzel günlerin hatırına sabretmeliyiz..
Bir anlık gafletle aynı yastığa baş koyduğumuz insana ihanet etmemeli, aynı sofradan yemek yediklerimizden yüz çevirmemeliyiz.

Sözlerimi bitirirken önce kendimin, sonra sizlerin insanlığına sesleniyorum..

Ey İnsan evlâdı !
Ne demiş Namık kemal..


“yüksel ki yerin bu yer değildir,
dünyaya gelmek hüner değildir...”


● ● ●