Ινδιάνα γυναίκα πάγωνε στην καταιγίδα - Μέχρι που την είδε ο αγρότης και είπε "Έλα μαζί μου!"

Описание: Ο ορίζοντας είχε καταπιεί εδώ και ώρες από τη στροβιλιζόμενη μάζα σκούρων μπλε και γκρίζων σύννεφων, που δεν υποσχόταν μόνο βροχή ή χιόνι, αλλά καταστροφή. Στις βόρειες περιοχές της Μοντάνα, στο λιβάδι δεν υπάρχει έλεος όταν ο βόρειος άνεμος αποφασίζει να σαρώσει την πεδιάδα και να θάψει τα πάντα που δεν είναι αρκετά δυνατά για να του αντισταθούν. Το τοπίο αλλάζει τότε: αντί για τη φιλική, κυματιστή θάλασσα χλόης, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη, παγωμένη έρημο, όπου κάθε ανάσα είναι αγώνας και κάθε βήμα μπορεί να είναι το τελευταίο. Πολλοί πιστεύουν ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της Άγριας Δύσης είναι το γεμάτο όπλο, ο εκδικητικός σερίφης ή ο παράνομος ληστής που παραμονεύει τα θύματά του στη σκιά. Αλλά κάνουν λάθος. Ο πραγματικός, ανίκητος εχθρός είναι η μοναξιά και η αμείλικτη, στοιχειώδης δύναμη της φύσης, που δεν διακρίνει μεταξύ ενόχου και αθώου, πλούσιου βαρόνου βοοειδών και άπορου περιπλανώμενου. Σε αυτή την ατελείωτη λευκότητα, όπου ο ουρανός και η γη συγχωνεύονται σε μια παγωμένη μάζα, μια μοναχική φιγούρα πάλευε για κάθε βήμα, ενώ το σώμα της θα είχε από καιρό εγκαταλείψει την ελπίδα, αν η καρδιά της δεν υπαγόρευε επίμονα τον αρχέγονο ρυθμό της ζωής. Αυτή η ιστορία είναι για τη στιγμή που οι μοίρες δεν διασταυρώνονται τυχαία στη μέση του πουθενά, αλλά επειδή η επιβίωση μερικές φορές απαιτεί δύο ανθρώπους.
Στα βόρεια σύνορα της Μοντάνα, το φθινόπωρο δεν αποχαιρετά αργά με την πτώση των φύλλων, αλλά δραπετεύει από τη μια μέρα στην άλλη από το χειμώνα, σαν να φοβάται και το ίδιο τον επερχόμενο παγετό. Στον αέρα, από νωρίς το πρωί, μπορούσες να νιώσεις εκείνη τη χαρακτηριστική, μεταλλική, κρύα μυρωδιά που δεν σηματοδοτούσε μόνο το χιόνι, αλλά και το κλείσιμο του κόσμου. Τα πουλιά είχαν σιωπήσει μέρες πριν, και τα άγρια ζώα είχαν χωθεί βαθιά στην πυκνή βλάστηση. Ο Κάιλ, που είχε ζήσει περισσότερα από εξήντα χρόνια σε αυτή την τραχιά αλλά όμορφη περιοχή, γνώριζε ακριβώς αυτά τα σημάδια. Κάθε κόκαλο, κάθε παλιά ουλή του πονούσε από την αλλαγή της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Τα χέρια του, που είχαν σκληρύνει από δεκαετίες σκληρής δουλειάς, από το σκάψιμο της γης και την επεξεργασία δερμάτων, έκαναν τις τελευταίες διορθώσεις στην ετοιμόρροπη πόρτα του μαντριού με μηχανικό τρόπο. Ήξερε ότι αν ξεσπούσε η καταιγίδα, δεν θα μπορούσε να βγει από το σπίτι για μέρες, ίσως και εβδομάδες, και η ασφάλεια των ζώων ήταν πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο.