Ahşapçılık - Kaybolan Meslekler Serisi

Описание: Kaybolan Meslekler serimizin bu bölümünde ahşapçılık mesleğini yeniden gün yüzüne çıkardık.

Gaziantep’te, tarihin eski ve geleneksel meslekleri arasında bulunan ahşapçılık mesleği unutulmaya yüz tuttu.

Sandalye, masa, divan ve daha birçok ahşaptan üretilen ürünlerin elde edildiği ‘ahşapçılık mesleği’ teknolojiye direniyor. Zorlu meslekler arasında bulunan ahşapçılık, mesleğe yıllarını vermiş ustaların ellerinde yeniden şekillenerek yaşatılmaya çalışılıyor.

Yöresel el sanatları ürünlerinin yapıldığı ahşapçılık mesleği, zor ve tehlikeli olduğundan dolayı eleman yetişmiyor.İlkokul yıllarından beri ahşapçılık mesleğini sürdüren ustalar ise eleman yetişmemesinden dolayı kara kara düşünüyor. Son demlerini yaşayan ahşapçılık mesleği, görmekte zorluk çekerek çalışan yaşlı adamların gayreti ile ayakta tutulmaya çalışıyor. 125 aşamadan geçerek üretilen tahta sandalyeler, 7 buçuk liradan bile alıcı bulamıyor. Tahta kesimi sırasında 2 parmağının uçlarını kaybeden Sami usta da, mesleği bırakmayarak zorlu bir uğraşın mücadelesi veriyor.

44 yıldan beri ahşapçılık mesleği yaptığını belirten Sami Direzinci, ’’Sandelye yapımında çınar ağacından başka bir ağaç kullanılmaz. Ancak biz ahşap işlerimizde kullanacak çınar ağacı bulamıyoruz. Ağaç gelmediği takdirde fiyat yükselişi oluyor. Ahşapçılık mesleğinde 42 yıldan bu yana ustalık yapıyorum. Mesleğe yıllarımı vermeme rağmen hala kendime ait bir ev alamadım. Kiralık evde oturuyorum. Önceden sadece 1 aylık ahşap işleri dururdu. Ancak şimdi 3 veya 4 aylık durma süreci oluyor. Yeni eğitim sisteminden dolayı ahşapçılık mesleğinde eleman yetişmiyor. Ahşapçılık mesleğine heves eden kalmadı, eleman yetişmiyor. Eleman yetişmemesinin diğer bir nedeni ise, 18 yaşında bir kişi okulu bitirip iş aramaya başlıyor ama bizim o yaştaki insana meslek öğretmemiz zor oluyor’’ dedi.

Ahşapçılık mesleğinin tehlikeli olduğu için tercih edilmediğini dile getiren Direzinci, ’’Biraz elemanın, çıraklıktan, kalfalığa geçmesi 5 yılı alıyor. Eleman yetişmediği için mesleğimiz gitgide unutuluyor. Mesleğimiz tehlikeli bir meslek olduğunda dolayı kimse tercih etmiyor. 11 yaşında çalışırken elim kesildi. Ben okula gitmeden mesleğe atıldım. Ortalama bir kalfanın günde yapacağı sandalye 24 sandalyedir. 24 tane sandalyenin , 24 tane de parçası var. Bu 24 parça, 125 sefer elden geçiyor. İki elemanın olursa yanında günde 50 tane sandalye yapabilirsin. Sandalye başına azami olarak 1 lira kâr kalıyor. Bir de kendi emeğin kalınca bin bereket versin. Burada sandalye, kürsü, ve divan yapıyorum. Yaptığımız divan , çay bahçelerinde ve evde kullanılıyor’’diye konuştu.

Ahşapçılık mesleğine artık özen gösterilmediğini ifade eden esnaf Mehmet Yavuz, "Mesleğimiz şu anda unutulan meslekler arasında. Eleman yetişmediğinden mesleğimiz artık ilerleyemiyor. Ahşapçılık mesleğine artık bir tutku kalmadı. Plastik ve demir sandalye çıktığından dolayı ahşapçılık mesleği artık bitmek üzere. Şu anda ahşapçılık mesleğinde eleman yetişmiyor. Çünkü ahşapçılık biraz eziyetli bir iştir. Çalışan elemanların, geneli de yakınlarımız tarafından oluşuyor. Ahşapçılık mesleğini yakınlarımızla birlikte çalışırak ayakta tutmaya çalışıyoruz. 30 yıldan beri ahşapçılık yapıyorum. Bizim yetkililerden isteğimiz biraz halkımızın ahşapçılığa karşı ilgi duymasıdır. Sandalye imal etmek çok zor. Farklı aşamalardan geçiyor. Sandalye yapma emek isteyen bir iştir’’ ifadelerini kullandı.