Klacht ener huisvrouw - Cobi Schreijer

Описание: Toen ik aan de wandel was, boerde ik klagen.
Ik zag een oud vrouwtje, mens, wat een verdriet.
Zat door de regen haar stoep weer vol modder.
En zong onder het boenen dit sombere lied.

Ach, leven is zwoegen en liefde brengt zorgen.
Schoonheid vergaat en rijkdom verloopt.
Vreugde vermindert en prijzen verdubbelen.
En niets is geworden als ik had gehoopt.

Je staat veel te lang op die hemden te strijken.
Je boent veel te lang en wat krijg je in ruil.
Je wordt nooit betaald voor je werk en geploeter.
Je blijft altijd vechten met stof en met vuil.

In maart is het modder en brei in december.
En zomer ziet alles weer grijs van het stof.
In het najaar beginnen de blaren te rotten.
Net als je behang en je koper wordt dof.

Ach, leven is zwoegen en liefde brengt zorgen.
Schoonheid vergaat en rijkdom verloopt.
Vreugde vermindert en prijzen verdubbelen.
En niets is geworden als ik had gehoopt.

Je hebt wurmen in appels en slakken in rozen.
In suiker de mieren, in kleren de mot.
Wat maken die mijten, die muizen, die toren,
die vliegen, die vlooien, die vuil en kapot.
Het begint al om zes uur, dat vegen, dat stoffen,
de bedden, de kamers, de boel allemaal.
Dan zorgen voor het eten en als dat dan op is
begin je alweer aan het volgende maal.

Ach, leven is zwoegen en liefde brengt zorgen.
Schoonheid vergaat en rijkdom verloopt.
Vreugde vermindert en prijzen verdubbelen.
En niets is geworden als ik had gehoopt.

Vannacht in mijn droom stond ik eenzaam voor eeuwig alleen.
Met mijn bezem op een rots in de zee.
En als ik de golven niet weg wist te vegen,
dan veegden de golven me zo met zich mee.
Helaas, het is geen droom, want ik zie het nog voor me.
Ik kan niet meer op tegen het lot dat mij trof.
Ze ging erbij zitten, ze vouwde haar schorp op,
ze stierf en werd toen begraven in het stof.

Ach, leven is zwoegen en liefde brengt zorgen.
Schoonheid vergaat en rijkdom verloopt.
Vreugde vermindert en prijzen verdubbelen.
En niets is geworden als ik had gehoopt.