Маддо 2025 Ajmal Shughni | مداح | اجمل شغنی

Описание: مداح‌خوانی یکی از شاخه‌های اصیل و روح‌نواز موسیقی پامیری است که در ژرفای باورها و سنت‌های معنوی این سرزمین ریشه دارد. این گونه‌ی موسیقایی بیشتر به ستایش و ثنای پروردگار، پیامبران و امامان می‌پردازد و در حقیقت، تجلی شور و عرفان در قالب نغمه و واژه است. مداح‌خوانی همچون سماع صوفیان، آوایی است که جان را به پرواز درمی‌آورد و روح را در فضایی از تقدس و آرامش غوطه‌ور می‌سازد.

در آیین‌ها و مراسم مذهبی، این موسیقی جایگاهی والا دارد؛ نوایی است که نه‌تنها گوش، بلکه دل را نیز خطاب می‌کند. سازهای مورد استفاده در مداح‌خوانی، هر یک صدایی از جان دارند: «رباب خاص» با شش تار طلایی‌اش، که نغمه‌ای عمیق و پرطنین می‌نوازد؛ «دایره» یا همان «دف» که ریتم ایمان و شور معنوی را در دل‌ها زنده می‌کند؛ و «غیچک»، «سه‌تار»، و «تنبور خاص» که با لطافت و ظرافت، هم‌آوای نیایش و عشق الهی می‌شوند.

مداح‌خوانی در موسیقی پامیری تنها یک هنر نیست، بلکه پلی است میان زمین و آسمان، میان دل انسان و خالق او. نغمه‌های آن، در کوهستان‌های خاموش و دشت‌های بلند شغنان و بدخشان طنین‌انداز می‌شود و گویی پژواکی از ایمان، محبت و عرفان مردم این دیار است؛ نغمه‌ای که با هر تار رباب و هر ضرب دف، جان تازه‌ای به روح انسان می‌بخشد.
Maddakhani is one of the original and soulful branches of Pamir music that is rooted in the depths of the spiritual beliefs and traditions of this land. This type of music mostly praises and glorifies God, prophets and imams, and is in fact a manifestation of passion and mysticism in the form of songs and words. Maddakhani, like the Sufi Sama, is a sound that lifts the soul and immerses the soul in an atmosphere of holiness and peace.

In religious rituals and ceremonies, this music has a high place; it is a sound that addresses not only the ear, but also the heart. The instruments used in Maddakhani each have a soulful sound: the “Rubab Khas” with its six golden strings, which plays a deep and resonant melody; the “Dairah” or “Daf” that revives the rhythm of faith and spiritual passion in the hearts; And the “Ghichak”, “Setar”, and “Tanbur Khas” that, with their tenderness and elegance, become the harmony of prayer and divine love.

In Pamiri music, eulogy is not only an art, but also a bridge between the earth and the sky, between the human heart and its Creator. Its melodies resonate in the silent mountains and high plains of Shoghan and Badakhshan, as if echoing the faith, love, and mysticism of the people of this land; a melody that, with every string of the rabab and every beat of the daf, breathes new life into the human soul.
Маддахонӣ яке аз шохаҳои аслӣ ва рӯҳафзои мусиқии Помир аст, ки реша дар умқи эътиқод ва анъанаҳои маънавии ин сарзамин дорад. Ин навъи мусиқӣ асосан Худо, пайғамбарон ва имомонро ситоиш ва ситоиш мекунад ва дар асл зуҳуроти эҳсос ва тасаввуф дар шакли суруд ва калимаҳост. Маддахонӣ, мисли Самоаи Суфӣ, садоест, ки рӯҳро боло мебарад ва рӯҳро дар фазои муқаддасот ва сулҳ ғарқ мекунад.

Дар маросимҳо ва маросимҳои динӣ, ин мусиқӣ мақоми баланд дорад; он садоест, ки на танҳо ба гӯш, балки ба дил низ муроҷиат мекунад. Созҳои дар Маддахонӣ истифодашуда ҳар кадоме садои рӯҳафзо доранд: «Рубоби Хос» бо шаш тори тиллоии худ, ки оҳанги амиқ ва пурҷӯшу хурӯш менавозад; «Дайра» ё «Даф», ки ритми имон ва эҳсоси рӯҳониро дар дилҳо эҳё мекунад; ва «Ғичак», «Сетар» ва «Танбур Хос», ки бо нармӣ ва зебоии худ ба ҳамоҳангии дуо ва муҳаббати илоҳӣ табдил меёбанд.

Дар мусиқии помирӣ, мадҳия на танҳо як санъат, балки пуле байни замин ва осмон, байни дили инсон ва Офаридгори он низ мебошад. Оҳангҳои он дар кӯҳҳои хомӯш ва даштҳои баланди Шоғон ва Бадахшон садо медиҳанд, гӯё имон, муҳаббат ва тасаввуфи мардуми ин сарзаминро инъикос мекунанд; оҳанге, ки бо ҳар тор рабоб ва ҳар зарбаи даф ба рӯҳи инсон ҳаёти нав мебахшад.