Στα Εγκαταλελειμμένα Καλύβια Βαρβάρας.In the Abandoned Huts of Varvara

Описание: Πρώτη μου φορά άκουσα τόση φασαρία σε εγκαταλελειμμένο χωριό,
συνήθως βιώνουμε σιωπή κελαηδίσματα πουλιών και βλέπουμε την φύση να συνεχίζει ανενόχλητη το έργο της.
Εδώ στα εγκαταλελειμμένα καλύβια της Βαρβάρας - που δεν είναι καθόλου καλύβια - βιώσαμε κάτι διαφορετικό, καθότι βρίσκεται το εργοστάσιο μεταλλουργίας της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής ακριβώς δίπλα.
Με αρέσει που στην βικιπαίδεια γράφει ''διάφοροι λόγοι΄΄ - Από τη δεκαετία του 1970, αρχίζει η ερήμωση των καλυβιών και λόγοι διάφοροι, όπως ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ανάγκασαν τις αγροτικές οικογένειες να μετακινηθούν στη Βαρβάρα, ενώ εκείνη ακριβώς τη περίοδο κατασκευάζεται δίπλα από τα Καλύβια Βαρβάρας εργοστάσιο -
Η εικόνα που μου μείνε ποιο πολύ, το κεφάλι απο μια κούκλα διαλυμένη ανάμεσα στα χαλάσματα μαρτυρούσε ότι κάποτε υπήρχε χαρά και κοινωνική ζωή εδώ, σαν να πέρασε μια ηχώ απο τα παιδικά γέλια του παρελθόντος μέσα απο την φασαρία του εργοστασίου που στο τέλος έγινε και αυτή αόρατη.
Μερικά σπίτια είναι σε καλή κατασταση ακόμη και κάποιοι αρνούνται να φύγουν παρόλο την κατασταση που επικρατεί ίσως διάφοροι λόγοι τις ΄΄σύγχρονης ζωής΄΄ τους αναγκάζουν να μένουν αντι να φύγουν.
Δυστυχώς δεν βρηκαμε κανέναν άνθρωπο να πούμε δυο κουβέντες μόνο μερικά πρόβατα και κάτι σκυλιά γυρνούσαν στα χαμένα.


For the first time I heard so much noise in an abandoned village,
we usually experience silent bird chirping and see nature continue its work undisturbed.
Here in the abandoned huts of Barbara - which are not huts at all - we experienced something different, as the metallurgical plant of Olympiada, Halkidiki is located right next door.
I like that he writes "various reasons" on wikipedia - From the 1970s, the desolation of the huts began and various reasons, such as the modern way of life, forced the rural families to move to Barbara, while at that time it was being built next to from Kalivia Barbara factory -
The image that remained for me the most, the head of a doll disintegrated among the ruins testified that once there was joy and social life here, as if an echo of the childish laughter of the past passed through the commotion of the factory that finally happened invisible.
Some houses are in good condition and some even refuse to leave despite the situation that may prevail for various reasons in their 'modern life' forcing them to stay instead of leaving.
Unfortunately we did not find anyone to say a few words only a few sheep and some dogs were returning to the lost.