haden öz / herkesin annesi erken ölür / şiir

Описание: herkesin annesi erken ölür

herkesin annesi erken ölür
ve yaşı kaç olursa olsun
herkesin annesi erken ölür
en çok benim annem öldü
ve en erken...
yirmi üç yaşında bir çocuktum
ya anneme bir şey olursa, diye tırnaklarını kemiren bir çocuk
yirmi üç yaşında

telefonda tanımadığım bir ses çıktı
ablamın her daim şen şakrak ağzından
bu dünyaya ait değildi
uzak, çok uzak bir ses
bu dünyaya ait değildi annem
anladım

kaç ay olmuştu görmeyeli annemi
yoksa yıl mıydı
temmuz ağustosa bırakıyordu
yaz yorgunluğunu
sarı bir sıcak dolanıyordu etrafta
inekleri, keçileri, koyunları sağmış
sütü kaynatıyordu annem
gitmemi istemiyordu
bu yüzden oyalanıyordu
ateşi harlayıp yüzüme baktı
gözlerinde bütün çocuklarına duyduğu o özlem
hepsini bir arada görememenin harlı özlemi
gitmek zorundayım, dedim
gitmek zorunda mıydı annem

yanağıma kondurduğu son öpücüğü düşündüm o an
yanağıma dokundum
parmaklarım yandı
göğüs kafesim sarsıldı,
yer yerinden oynadı sandım
en çok benim annem öldü

zavallı kadın kurtuldu, dediler
ne çileli kadındı, dediler
artık acı çekmeyecek, dediler
ne kadar da iyiydi, herkesin derdine koşardı da bi kendi derdine çare olamadı, dediler
neler dediler neler
sonrasını duymadım kulaklarım öldü

herkesin annesi
annem öldüğünde öldü sanki
ne çok ağladılar, ne çok anlattılar annemi
ne çok annelerini
neler sordular bana neler
dilim öldü konuşamadım
cansız bedenini gösterdiler
gözlerim öldü bakamadım
ellerimi uzattım saçlarına dokunacaktım
parmaklarım dondu dokunamadım

herkesin annesi ölür biliyorum
en çok benim annem öldü
ve içimde ilk kalp atışımla var olan
hiç tanımadığım ama hep orada olan
bir şey öldü, adını koyamadığım

haden öz