สิกขาสาม

Описание: ชีวิตของผู้เจริญคือชีวิตที่มีการศึกษาหรือชื่อว่าเป็นเสขบุคคล
บุคคลที่มีการศึกษาโดยเฉพาะมี ศีลศึกษา มีจิตศึกษามี ปัญญาศึกษา หรือเรียกว่ามีสิกขาสาม
ผู้ที่ได้สังวรตนเองเสมอ รู้ตัวทั่วพร้อม มีหลักที่เราจะวิรัติให้แก่ตนเอง ได้สมาทานหรือว่าได้ตั้งจิตยึดถือหลักนั้นๆมา สำรอกสิ่งที่ตนเองจะปรับปรุง
เป็นขั้นเป็นตอนสมแก่ฐานะของตนๆ ไม่มากแรงจัดเกินไปไม่อ่อนเกินไป
หลักปฏิบัตินั้นได้ช่วยเราให้เป็นเครื่องมือในการขัดเกลาตน ทั้งกายกรรมวจีกรรมโดยเฉพาะมโนกรรม
คราใดที่เราพยายามขัดเกลากาย วจีอยู่ ครานั้นคือเราก็กำลังขัดเกลาจิตของเราอยู่ด้วย
การพยายามขัดเกลากายวจีของตนโดยตนเมื่อใด เมื่อนั้นคือการอบรมจิตตนด้วยโดยแท้
การเกิดกายกรรม วจีกรรมของตน โดยตนที่ไม่ใช่จิตตนเป็นประธานนั้นไม่มี
ส่วนการขัดเกลาจิตโดยไม่อาศัยกาย วจี ย่อมมีได้ แต่จงขัดเกลาจิตตนให้ได้เสมอๆ โดยส่วนสามเถิด
อย่าอวดดีลัดเอาจะต้องขัดเกลากันแต่จิตโดยส่วนเดียวเลย เมื่อขัดเกลากายวจีถึงจิตก็เป็นการเจริญสมบูรณ์พร้อม
เมื่อมโนกรรมเจริญถึงขั้นดียิ่ง ก็เรียกว่าอธิจิตหรือสมาธิ
เมื่อเราปฏิบัติไปเรื่อยๆจึงจะเกิดปัญญา เกิดดวงปัญญาขึ้นเรื่อยๆเกิดดวงปัญญาอันยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นที่เรียกว่า อธิปัญญา
รู้แจ้งเห็นธรรมจากผลจริง เป็นจริง เห็นสิ่งที่พัฒนาของตน เห็นสิ่งที่ควรประหาร เลิกล้างจางคลายออกไป
หรือทำให้มันหยุดสนิทดับสะเด็ดได้ด้วยการกระทำอย่างจงใจ เจตนารักษา กระทำตนด้วยการศึกษา
เมื่อสำเร็จโดยปัญญาและสำเร็จโดยจิตของเรามีหลักมั่น
มีแรงฤทธิ์ที่สามารถเอาชนะอย่างง่ายดาย และเป็นการได้ชนะอย่างไม่ต้องควบคุมไม่ต้องระมัดระวังเป็นอัตโนมัติ หรือเป็นปกติชื่อว่าการศึกษานั้นสมบูรณ์
กิเลสใดๆเราสามารถจะทำได้อย่างนั้นเป็นความสำเร็จ
แต่ละกิเลส แต่ละเรื่องแล้ว เราจะมีกำลังแห่งความเป็นปฏิภาคทวีอย่างสูงขึ้น พูนขึ้น ยกกำลังขึ้นไปทีเดียว
การเรียนรู้ด้วยการปริยัติ ผู้ที่มีโชคดีได้เรียนทั้งทฤษฎี ปริยัติ การอธิบายชี้แจงและก็ได้ปฏิบัติตน มีผู้นำพา มีเพื่อนมีฝูงช่วยขัดช่วยเกลา ช่วยติงช่วยเตือน
เราเองก็ได้ปฏิบัติอยู่ตลอดเวลา เป็นอเสขะได้ถึงที่สุด เพราะเราได้ปฏิบัติเป็นเสขบุคคลที่มีโชคดี มีครู มีมิตร มีเพื่อน
แต่โดยเฉพาะตนเองเป็นผู้เอาใจใส่ สังวรระวังศึกษาเพื่อความเจริญยิ่งๆขึ้นของตนเอง ผู้นั้นมีนิพพานไม่ไกลเลย