Ο άγιος Δημήτριος. Μια θαυμάσια ομιλία του π. Αθανασίου Μυτιληναίου

Описание: Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ομιλεί για την εορτή του αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. Μια εξαιρετική ομιλία.

➤ Κάνετε εγγραφή στο κανάλι και πατήστε το καμπανάκι για να ειδοποιείστε αυτόματα για τις νέες αναρτήσεις:    / @theuncutmountain  
➤ Facebook:   / Όρος-Αλατόμητον-102866461464159  
➤ Instagram:   / theuncutmountain  
➤ Pinterest:   / theuncutmountain  

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης, γεννήθηκε περί το 280 - 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.
Ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.
Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.
Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.
Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.
Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.
Πηγή: http://www.saint.gr/2649/saint.aspx

Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006), Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κομνηνείου «Κοιμήσεως Θεοτόκου» και «Αγίου Δημητρίου» Στομίου Λαρίσης, ηναλώθη εις το έργον της στηρίξεως της χριστιανικής οικογενείας, την χειραγώγησιν της νεότητος, την ανάπτυξιν εκκλησιαστικής συνειδήσεως εις τον λαόν και μορφώσεως αυτού δια της προσφοράς πλουσίου του θείου λόγου. Αυτήν την στιγμήν κυκλοφορούν δύο χιλιάδες ομιλίαι του με ερμηνείαν βιβλίων της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και των Πατέρων της Εκκλησίας. Χρονικώς υπερβαίνουν τα 35 έτη αναπτύξεως τα εν λόγω ιερά κείμενα.
Αυτό εξηγεί και την μεγάλην αγάπην του λαού του Θεού προς τον πνευματικόν του πατέρα Αθανάσιον. Λαόν, ο οποίος εξεχύθη εις τας πλαγιάς του Κισσάβου και τον περίβολον της Ιεράς Μονής Κομνηνείου, δια να κυκλώση το ιερόν σκήνωμά του, να το κατασπαστή και του αντιπροσφέρη τα δάκρυα της χαρμολύπης του, προς τον ευεργέτην του και ικέτην προς τον Θεόν υπέρ της σωτηρίας του. Πάτερ Αθανάσιε, φρούρει άνωθεν τον πιστόν λαόν και εύχου υπέρ αυτού αγωνιζομένου.