MISJE PARAFIALNE ADWENTOWE 1/9 2025 - о. Венци Николов OFMConv

Описание: Przyjeżdżam do Was z Bułgarii – kraju położonego na styku Wschodu i Zachodu, który przez wieki nosił na sobie ciężar trudnej historii. Po II wojnie światowej Bułgaria znalazła się całkowicie pod wpływem systemu komunistycznego. Ideologia, która uznała religię za „opium dla ludu”, dążyła do zniszczenia wiary, szczególnie tej związanej z Kościołem katolickim.
Najbardziej bolesnym momentem tego okresu był rok 1952 i proces przeciwko katolickim kapłanom. Czterech z nich, w tym bp Eugenij Bosiłkow – człowiek głębokiej modlitwy i pokoju – zostało skazanych na śmierć i zamordowanych w Sofii. Dla Kościoła na całym świecie był to wstrząs. Papież Pius XII publicznie potępił te zbrodnie, a biskupa Bosiłkowa wyniósł na ołtarze św. Jan Paweł II w 1998 r.
Po upadku komunizmu w 1989 r. w Bułgarii rozpoczęło się powolne odradzanie życia religijnego. Katolików jest nas tam niewielu – około 60 tys., mniej niż jeden procent społeczeństwa – ale nasza wiara przetrwała dzięki świadkom, którzy oddali życie za Chrystusa. Dziś Kościół w Bułgarii żyje, modli się i z pokorą świadczy o Ewangelii.
Wielkim umocnieniem była dla nas wizyta Jana Pawła II w 2002 r. – w Sofii i Płowdiwie. Papież wtedy powiedział mocne słowa prawdy i sprawiedliwości, broniąc narodu bułgarskiego przed niesłusznymi oskarżeniami o udział w zamachu na jego życie. To był dla nas czas uzdrowienia i nowej nadziei. Później, w 2019 r., Bułgarię odwiedził papież Franciszek, potwierdzając, że także mały Kościół może być źródłem światła dla całego świata.
Posługujemy tam – my, franciszkanie – w duchu św. Maksymiliana Kolbego. Nasza misja opiera się na trzech miejscach.
Pierwsze to Sofia. W stolicy prowadzimy Radio Ave Maria, które dociera do wielu rodzin i pozwala głosić Ewangelię w kraju, gdzie katolicy są nieliczni. Nasz klasztor mieści się w dawnej Nuncjaturze Apostolskiej, w której prawie sto lat temu mieszkał Abp Angelo Roncalli – późniejszy papież Jan XXIII.
Drugie miejsce to Plewen. Tam jest Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej – duchowe serce kultu maryjnego w Bułgarii. Ludzie przychodzą tam z wielką wiarą i prostotą, powierzając Matce Bożej swoje życie.
Trzecie miejsce to Rakowski – klasztor, w którym mieszkam. W tym roku obchodzimy 25-lecie konsekracji naszego klasztoru. To miejsce modlitwy, kultury, ciszy i pracy. Prowadzimy duszpasterstwo w rozrzuconych parafiach, często jeżdżąc wiele kilometrów, aby dotrzeć do wiernych. Organizujemy koncerty muzyki klasycznej, prowadzimy grupy formacyjne, mamy piękny ogród, który sprzyja modlitwie i odpoczynkowi. Jesteśmy blisko ludzi – w radościach i w cierpieniu.
Szczególnym sprawdzianem naszej misyjnej obecności był rok 2022, kiedy wybuchła wojna w Ukrainie. Wtedy otworzyliśmy nasze domy dla uchodźców – przyjęliśmy około 250 osób, którym daliśmy schronienie, wyżywienie i bezpieczeństwo. Bułgaria to nie tylko turystyka, plaże i wino. To kraj o głębokich chrześcijańskich korzeniach, o historii pełnej cierpienia, ale też nadziei. Nasze narody – polski i bułgarski – łączy szczególne braterstwo. W 1444 r., w bitwie pod Warną, król Polski Władysław Warneńczyk oddał życie za wiarę i za wolność narodów. Do dziś jego mauzoleum w Warnie przypomina o wspólnej historii i odwadze, która nie boi się ofiary. Polskę i Bułgarię łączy także doświadczenie walki o wolność, o tożsamość, o wiarę. Dziś te więzi są jeszcze mocniejsze – w Kościele i w życiu społecznym. A Kościół w Bułgarii uczy nas, że nawet mała wspólnota, jeśli jest wierna Chrystusowi, może stać się znakiem nadziei.
Niech Duch Święty i przykład św. Maksymiliana prowadzą nas w tych dniach – ku miłości, modlitwie i odwadze, która przemienia świat. Mówi nam o trzech potężnych filarach, na których zbudował swoją heroiczną świętość.
1. Miłość Heroiczna
Maksymilian uczy nas, że miłość to nie jest piękne, wzruszające uczucie, które pojawia się i znika. Miłość, w jego rozumieniu, to jest czyn. To jest ta moc, która nawet w ciemnym bunkrze głodowym, gdzie rozpacz powinna zwyciężyć, nie pozwala na nienawiść, ale zamienia cierpienie w modlitwę, a śmierć w akt ofiary.
2. Modlitwa Zmieniająca Świat
Dla Maksymiliana modlitwa nie była tylko prywatną, cichą rozmową z Bogiem, schowaną za klasztornym murem. Jego modlitwa była siłą napędową, która stworzyła wielkie dzieło – Niepokalanów, to dynamiczne "Miasto Niepokalanej". Św. Maksymilian pokazuje nam, że modlitwa to nie jest ucieczka od problemów świata, ale projekt dla świata, w którym siła Ducha Świętego przenika najtrudniejsze zadania – od pracy wydawniczej po misje.
3. Męstwo w Świadectwie
Męstwo Maksymiliana nie polegało na brawurze czy na heroicznych gestach. Polegało ono na niezłomnej wierności prawdzie. To była odwaga, by stanąć przeciwko złu w obliczu totalnej destrukcji. Tę samą odwagę mamy dziś wszczepiać w nasze życie: odwagę, by w naszej codzienności, w pracy, w rodzinie, a nawet w towarzystwie, nie wstydzić się swojego katolicyzmu, nawet gdy jest to niewygodne i wymaga pójścia pod prąd.