Szczecińskie malarstwo 1945-1989. Ze zbiorów kolekcjonerów i instytucji. Willa Lentza, 15 maja 2025

Описание: Mówi Zygmunt Niedźwiedź: warto na takie wystawy przychodzić, bo obrazy z kolekcji prywatnych rzadko trafiają na wystawy.

Nie dlatego, że kolekcjonerzy strzegą dostępu do swoich zbiorów, choć pewnego rodzaju intymność tutaj występuje, to przede wszystkim nie wypracowaliśmy reguł i zasad współpracy kolekcjonerów z ośrodkami i galeriami, które zajmują się w imieniu państwa gromadzeniem i udostępnianiem zbiorów.

Już wcześniej, w odniesieniu do ubiegłorocznej wystawy malarstwa przedwojennego Szczecina wspominałem o „meandrach” finansowych relacji: kolekcjoner-wystawca. Meandrów nie ma. Jest cienki lód. Żaden kolekcjoner nie otrzymuje groszowego wynagrodzenia za udostepnienie swoich zasobów.
Naszym wspólnym zyskiem jest katalog towarzyszący wystawie. Wydawnictwo fundamentalnie ważne dla dokumentowania dzieł sztuki, ich lokalizowania i opisywania. Także kwestia ubezpieczenia i kosztów ekspozycji.
Wspominam o tym, bo nieustannie słyszę z różnych stron półgębkiem wypowiadane opinie: opłaca się inwestować w dzieła sztuki.
To prawda, ale nie zarabia się na samym posiadaniu dzieła.
Ono – co może być zaskoczeniem – nieustannie generuje koszty. Nie nie, nie żartuję. To dobry temat na rozmowę ze zbieraczami w czasie wystawy.

Inna kwestia to galerie zaprogramowane na zysk. A, to już są kury znoszące złote jajka. Ale też prezentujące takiej wartości dzieła, że ich oglądanie musi kosztować.

Nie mamy w Szczecie takiego miejsca, nie mamy potrzeby ani zdolności by galerię komercyjną stworzyć. A szkoda. Wystarczy podpytać w lokalnych teatrach, jak robi się pieniądze na „imporcie sztuki”. Aktorzy warszawscy za swoje wstępy każą nam płacić 3-4 razy więcej niż płacimy za bilet na rodzime przedstawienie. Rozumiem, koszty, przejazd, hotele.

Rynek sztuki. To pytanie, które w Szczecinie nie funkcjonuje.

Tymczasem cieszmy się z kolejnej wystawy.
Ta – w maju, piętnastego – w Willi Lentza w Szczecinie

________________________
Z wprowadzenia do wystawy, pióra Marii Łopuch:

W całej polskiej plastyce sytuacja zmieniła się, ciążąc ku nowoczesności, po politycznym przełomie roku 1956. Zmiany te spowodowały otwarcie na sztukę europejską i wkroczenie na arenę artystyczną młodego pokolenia, twórców urodzonych w latach dwudziestych XX wieku i wykształconych już po wojnie. W Szczecinie decydującą rolę odegrała kilkunastoosobowa grupa absolwentów sopockiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, nazwana później Grupą Sopocką. Wywołali oni w szczecińskim środowisku plastycznym artystyczny ferment, sięgając po awangardowe, właściwe dla europejskiej twórczości dwudziestowiecznej, środki artystyczne: upraszczali i kubizowali formy, tworzyli kompozycje abstrakcyjne, żonglowali barwnymi płaszczyznami, interesowali się nie tematem obrazu, ale jego malarską materią. W ślad za tzw. desantem sopockim przybyli młodzi twórcy ze starych i nowych ośrodków artystycznych. Na wystawie tę grupę artystów reprezentują Jerzy Brzozowski, Tadeusz Eysymont, Marian Nyczka, Leonia Ordynans, Tadeusz Sienkiewicz, Edmund Witkowski i Andrzej Żywicki (z Sopotu i Gdańska) oraz Jerzy Chmielewski, Izabela Naruszewicz i Mirosław Purczyński (z krakowskiej ASP). Nieco młodsi, bo urodzeni u progu II wojny światowej i w trakcie jej trwania, to wykształceni w Toruniu Janusz Stanisław Janowski, Eugeniusz „Gena” Macijewicz, Andrzej Seluk i Jan Zdarewicz oraz malujący ekspresyjne postacie ludzkie Erazm Kalwaryjski (z Łodzi). Najmłodsi z prezentowanych na wystawie artystów należą do pokolenia urodzonego na Pomorzu Zachodnim około połowy ubiegłego wieku i działający od lat siedemdziesiątych. To Jerzy Gumiela, którego dynamiczna i pełna rozmachu twórczość, nasycona emocjami i swoistym humorem, wyrażała się w formach abstrakcyjnych, figuralnych i, charakterystycznych dla swego czasu, akcjach artystycznych. Zupełnie inne, skupione i przesycone niepokojącą wyobraźnią są prace rysowniczki i graficzki Barbary Janickiej-Szymańskiej.