DEPREM VE DOME HOUSE

Описание: Murat, sabah kahvesini alıp balkona çıktığında yine aynı sesi duydu.
Haber spikeri depremden bahsediyordu.
Elif içeride çocukların çantalarını hazırlıyordu, küçük kızları Duru pencereden dışarı bakıyor, “Baba, evimiz güçlü mü?” diye soruyordu.

Murat cevap vermeden önce bir an durdu.
Aslında bu sorunun cevabını kendisi de bilmiyordu.

Onlar büyük hayalleri olan, ama korkuları da olan sıradan bir Türk ailesiydi.
Kendi evleri olsun istiyorlardı.
Ama borç batağına girmek istemiyorlardı.
Beton yığınlarının arasında sıkışmak istemiyorlardı.
Ve en çok da, çocuklarını güvende hissettirecek bir yer arıyorlardı.

Bir gün internette garip bir video gördüler.
Yuvarlak hatlı, sakin görünen bir ev.
Ne dev vinçler vardı ne de karmaşık iskeleler.
Elif şaşırarak sordu:
“Bu ev oyuncak gibi mi?”

Murat araştırmaya başladı.

Karşısına iki dünya çıktı.
Birinde, Çin’deki lego gibi evler vardı.
40–50 parça.
Her parça ayrı risk, her ek yer ayrı sorun.

Diğerinde ise Japan Dome House vardı.

45 metrekarelik bir ev…
Ama sadece 14 ana parça.

Murat ilk kez şunu fark etti:
Az parça demek, az hata demekti.
Az hata demek, daha güvenli bir hayat demekti.

Bu evler yuvarlak olduğu için rüzgârı kırmıyordu, üzerinden akıtıyordu.
Depremde sallanmıyor, yükü dağıtıyordu.
Parçalar birbirine zorla değil, akılla oturuyordu.

Duru bir resim çizdi.
Yuvarlak bir ev, yanında güneş, önünde üç kişi.
Altına şunu yazdı:
“Burası bizim güvenli evimiz.”

Ev kurulduğu gün Elif ağladı.
Ama korkudan değil.
İlk kez gerçekten rahatladığı için.

Murat o akşam çocuklara masal anlatırken şunu söyledi:
“Bu ev büyük olduğu için değil, doğru olduğu için güçlü.”

Ve hikâye burada bitmedi.
Çünkü bu ev sadece bir ev değildi.

Bu ev,
az parçayla kurulan büyük bir güven duygusuydu.
Bu ev,
insanı merkeze alan bir Japon aklıydı.
Bu ev,
Japan Dome House idi.