CAPORAL TROMBETTA roberto balocco LE CANSSON DLA PIOLA 2

Описание: CAPORAL TROMBETTA
(canzone popolare elaborate de R. Balocco)
Nelle piole si sa, i ricordi della vita della naja . hanno sempre un largo spazio. Qui si parla d'un certo caporale Trombetta, il quale suonava cosi bene il suo strumento, con relativi acuti, da affascinare giorno per giorno la sua sinforosa, Cristina, di professione cusinera (cuoca) del reggimento.



--
Roberto Balocco a l'é nà a Turin ël 21 ëd giugn dël 1941.
Originari ëd na famija vërslèisa, fin da giovo a l'ha travajà ansema a sò frel Piergiorgio an sla canson piemontèisa. Da le prime canson amprendùe a travers le testimonianse direte dij nòno e dij barba fin-a a cole cuìje ant le piòle 'd tuta Turin.

Cost travaj a l'ha portalo a colaboré con Piero Novelli, giornalista dla storica Gasëtta dël Pòpol, ansema al qual a scriverà le prime canson, da sùbit definìe dla "Piòla neuva".
L'esòrdi an sël palch a l'é dël fërvé dël 1965, quandi con la colaborassion dël pianista Luciano Sangiorgi e dla cantant Silvana Lombardo e la produssion dl'impresari teatral Aldo Landi, a tenrà ij sò prim consert.

Quàich nùmer a peulo dé na man a inquadré costa figura così importanta për nòsta cultura, nen mach musical: milen-e ‘d vijà teatraj, da sol o compagnà da na bela partìa d’artista: ij già cità Silvana Lombardo e Luciano Sangiorgi; la Coral La Grangia, ël Trio Giolo, Jean Pòrta, la Lippa Jazz Band e tanti d'àutri. E peui 15 Lp fra ‘l 1965 e lë ’77 (pì na fërta d’antologìe e disch “coletiv”). E ancora 8 cd (dont ël prim surtì a fin ’98) ch’a l’han interompù ‘n silensi discogràfich (ma nen d’atività) durà na vinten-a d’ani, surtì sota la tichëtta dla Libraria Piemontèisa ‘d Turin.

Chi a conòss Balocco nen an manera aprofondìa, an general a lo catàloga coma lë chansonnier dël “Tango dla sòma d’aj”, ‘d “Neto Paracchi”, “La mia tòla” o “Lassela pa pì scapé”. An vrità con la colaborassion dël frèl (regista ‘d praticament tuti ij sò spetàcoj) sò travaj a l’é andàit motobin pì ancreus ant lë studi dla gent e dla cultura piemontèisa. Canson ëd denunsia sossial e polìtica come le famose “L’anvisabolon”, “Ël canarin” o “Bruta Vigliaca”, ma bele pòch conossùe come “Ël disperà”, “Col quaidun”, “A l’é nen dur?”. E peui le macëtte come cola dë “Ël bruto ‘d San Salvari” o “Ël blagheur”. Sensa esclude la bonaria ironìa vers ij comportament dij primi imigrà, come a ven ilustrà ant le figure dël gadan Lo Cascio Carmelo o dël marsian, ancora ancheuj tra le canson pì apressià ant le vijà.

A-i é peui la part pì poética dël repertòri 'd Balocco, cola che a lo avzin-a al livel dël Jacques Brel pì comovent, col ëd “Le plat pays”. A basta lese ‘l test ‘d “Turin”, la ciadeuvra ‘d sò repertòri, për capì soa sensibilità e sò amor për la sità. Ma tacà al Balocco dle canson ëd la piòla, col pi conossù, a-i é ‘dcò col pì stërmà, ma miraco pì important: cola dl’arsercador infaticàbil che a l’ha passà tuti costi ani a studié e a sërché ‘d fé arvive tute le canson piemontèise pì antiche. E ‘l travaj ‘d Roberto e Piergiorgio Balocco da costa mira a l’é fondamental dabon. Fin dal 1968, con la publicassion dij 3 Lp ëd “Le nòste canson”, publicà a l’época da la Fonit Cetra an na colan-a dedicà a tuta la mùsica fòlk d’Italia, a l’ha arsèivù svarià premi a livel nassional e internassional, con “tournées” fin-a an Russia e an Belgi.