Μάτια Κλειστά, όχι πια

Описание: Μιλά για την αντίφαση της προόδου,
την ανθρώπινη απληστία, τον πόλεμο
και την καταστροφή του κόσμου που μας φιλοξενεί.

Δεν είναι απάντηση.
Είναι σκέψη.
Είναι ερώτηση.

Στίχοι:
Η επιστήμη τρέχει, πάει φεγγάρι,
ο άνθρωπος μένει στο δικό του σημάδι.
Μιλάμε για πρόοδο, γελάμε ειρωνικά,
μα ο πόλεμος γράφει ιστορία ξανά.

Με όπλα πιο έξυπνα, μίσος παλιό,
βαφτίζουμε «μέλλον» το αίμα στο χώμα εδώ.
Πατάμε κορμιά για να βγούμε ψηλά,
μα φτάνουμε πάνω… και δεν νιώθουμε πια.

Πάμε πίσω, ενώ λέμε «μπροστά»,
Θέλουμε τα πάντα, δεν φτάνει τίποτα πια!
Πατάμε ο ένας τον άλλον για να πάμε ψηλά,
βάζουμε φωτιές και τις λέμε ανάπτυξη πια.

Πάμε πίσω — με μάτια κλειστά,
χτίζουμε κόσμους πάνω σε στάχτες ξανά.
Μιλάμε για μέλλον, μα καίμε τη γη,
μα στο τέλος δεν θα 'χει μείνει ζωή.

Θέλουμε κι άλλο, ποτέ δεν φτάνει,
ένα κενό που μεγαλώνει, σε πιάνει.
Εκμετάλλευση βαφτισμένη «δουλειά»,
κι η ανθρωπιά σε παύση — δεν χωρά.

Ίσως το αύριο δεν θέλει μυαλό,
θέλει καρδιά, θέλει άνθρωπο απλό.
Λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»,
κι έτσι το κακό περνά… ξαναπερνά.

Καίμε δάση, θάλασσες, ουρανό,
καίγεται ο κόσμος, εμείς στο «scroll» του no
Η φύση δεν αντέχει, μα δεν φωνάζει πια,
απλά μας αφήνει να πληρώσουμε ακριβά.

Πάμε πίσω, ενώ λέμε «μπροστά»,
Θέλουμε τα πάντα, δεν φτάνει τίποτα πια!
Πατάμε ο ένας τον άλλον για να πάμε ψηλά,
βάζουμε φωτιές και τις λέμε ανάπτυξη πια.

Πάμε πίσω — με μάτια κλειστά,
χτίζουμε κόσμους πάνω σε στάχτες ξανά.
Μιλάμε για μέλλον, μα καίμε τη γη,
μα στο τέλος δεν θα 'χει μείνει ζωή.

Σ' αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε μόνοι,
δεν είναι δικός μας όπως νομίζουμε όλοι.
Υπάρχουν πλάσματα που αξίζουν σεβασμό,
μα μεγαλώσαμε με φόβο κι εγωισμό.

Δεν πάμε μπροστά αν πατάμε ζωές,
αν για να κερδίσουμε χάνουμε ψυχές.
Ή αλλάζουμε τώρα ή θα μείνει σιωπή,
πως πήγαμε μπροστά…
βαδίζοντας πίσω, όλοι μαζί.

Δεν είμαι στιχουργός ούτε μουσικός παραγωγός.
Με τη βοήθεια του AI δίνω φωνή στις σκέψεις μου
και τις μετατρέπω σε μουσική.