De tv-trucs die ook online het verschil maken tussen ja of nee

Описание: Kijkerretentie is het nieuwe goud. Voor YouTube is het voortaan de allerbelangrijkste statistiek: hoe lang blijven mensen kijken naar een video. Zijn ze snel weg, dan zal Youtube jouw video niet aanraden bij anderen. Weg bereik. Ik ga je een verhaal vertellen dat ik heel lang niet heb verteld. Niet omdat het niet belangrijk was. Maar omdat ik dacht dat het te technisch zou klinken. Te ingewikkeld. En dat mensen dan zouden afhaken. En nu ga ik het toch vertellen. Omdat ik ontdekte dat het eigenlijk, de kern is van wat ik doe. Laat ik het dan maar onthullen

Dit is de link naar het boek 'Maak het binge-waardig': https://www.devideovakvrouw.nl/binge-...

Volg me ook hier:
  / devideovakvrouw  
  / elisabethgriffioen  
Instagram:   / devideovakvrouw  

Dit gaat over wat iets waar niemand over praat, omdat de meeste mensen een geheel verkeerde aanname hebben over video content. Maar als je dit snapt en gaat toepassen, dan zit je op goud, nu en in de toekomst. Dus, let op, daar komt het. 
Dit is In Beeld bij je Klant – de podcast waarin ik, Elisabeth Griffioen – De Videovakvrouw – je help om nieuwe klanten te bereiken met YouTube-video’s die passen bij wie je bent.
Vanuit 25 jaar ervaring in televisie en online marketing geef ik je precies wat je nodig hebt om video goed te gebruiken: krachtig, helder, en zonder al die onzin die mensen elkaar over video vertellen.
Deze podcast is kort, eigenwijs en 100% Videovakvrouw.
Volg deze podcast om ook goed te worden in jezelf zijn voor de camera en YouTube video’s te maken die klanten aantrekken. Want goed zichtbaar zijn als ondernemer begint bij je veilig voelen om je uit te spreken.
Jarenlang was mijn werk: televisieprogramma’s maken. Als editor, en later regisseur en eindredacteur en soms hield ik ook nog zelf de camera vast.
Dat ik zoveel ervaring het met televisie maken, daar praat ik, zeker online, niet veel over. Dat is omdat ik niet wil dat dit verhaal gaat over dat jij professionele video’s moet gaan maken, want dat is niet nodig.
Maar in die jaren als televisiemaker heb ik iets geleerd dat zelden wordt uitgesproken als het over online video gaat.
Toen ik , jaren later, online ging werken, merkte ik dat het gesprek over video compleet was verschoven. Het ging ineens bijna alleen nog maar over angst. Over zichtbaarheid. Over durven. Over: het maakt niet uit wat je doet, als je maar iets doet.
En hoe vaker ik dat hoorde, hoe ongemakkelijker het begon te voelen.
Want ik dacht: als je al de moed opbrengt om zichtbaar te zijn…
als je tijd vrijmaakt… of geld uitgeeft om iemand in te huren… zorg dan in ’s hemelsnaam dat het niet voor niets is.
Dat je doelgroep niet alleen denkt: wat dapper. Maar dat ze ook blijven luisteren.
Niet één video. Maar video na video. Zodat er iets groeit.
Dat gevoel bracht me terug naar een moment dat alles voor mij veranderde.
Het speelt zich af in Friesland. Het is pikkedonker. Het regent.
Ik zit in de auto als mijn telefoon gaat.

Ik ben net bij mijn ouders geweest. Zoals altijd hadden ze gevraagd: “Hoe gaat het met je werk?” “Goed,” had ik gezegd. Zoals altijd. Maar dit keer voelde dat niet helemaal eerlijk.
Ik parkeer langs een donkere provinciale weg om goed te kunnen luisteren naar wat me verteld gaat worden. Ik voelde het al een beetje aan komen. 
De uitvoerend producent vertelt me ik dat het televisieprogramma waar ik 3 maanden keihard aan heb gewerkt, per direct stopt. Ik voel me verslagen.
In één klap valt er veel weg. Mijn inkomen. Een project waar ik trots op was.
En ik voel ook schaamte.  Want meewerken aan een flop… dat staat niet goed op je cv. En terwijl ik doorrijd over die donkere Friese wegen, denk ik: dit wil ik niet nog een keer meemaken.
Ik denk niet dat het allemaal komt door mij. Als je aan een tv programma werkt ben je onderdeel van een groot team, zeker in dit project was ik maar een radertje in de hele machine. 
Je kunt niet in je eentje een tv programma redden. Maar ik besluit daar, in die auto: het gaat niet meer aan míj liggen dat mensen niet naar een tv programma blijven kijken. Ik ga er alles aan doen om ze vast te houden. Want ik wil eer van mijn werk.
Vanaf dat moment focus ik nog maar op één ding: kijkers vasthouden. Ik ga bewust spelen met spanning. Met afwisseling. Met tempo, bij het filmen en in de montage.
Ik zorg dat er voor de kijkers altijd een reden is om te blijven kijken.
En er verandert nog iets: elke ochtend nadat een programma waar ik aan meewerk is uitgezonden, check ik, nog voor ik koffie zet, online de kijkcijfers.
Ik zie hoeveel mensen er gekeken hebben. En ik let ook hoeveel mensen zijn gebleven tot het volgende programma.