Promyczki Elektora - Sole Mano Tileano

Описание: Sierpniowy poranek. Delikatne muśnięcia wschodzącego słońca ogrzewają budzący się do życia obóz żołnierzy Imperium. Wśród opromienianych właśnie Landsknechtów znajduje się pewien Averlandczyk o imieniu Joachim - zmarznięty, zmięty i niewyspany po ciężkich nocnych bojach w obronie niewiele znaczącego bastionu. Joachim jeszcze nie wie, że za moment napisze piosenkę. Przepełniony resentymentem do tych, którzy, choć mieli, nie przyszli z pomocą, przeleje swą frustrację na papier.

Tak powstanie piosenka "Pewien mały Tileańczyk", później nazwana "Sole mano Tileano" na pamiątkę pewnego zaradnego młodzieńca, którego sylwetkę również dało się zobaczyć w tekście.

Piosenka ta stała się początkiem pewnej muzycznej drogi. Początkowo Joachim podążał nią samotnie, później jednak jego kompania powiększyła się. Obecnie podróżują w trójkę, tytułując się dumnie "Promyczkami Elektora" - Averlandzkim zespołem muzycznym. Dali się już poznać, na razie dość wąskiej publice. Czy czeka ich świetlana, nomen omen, przyszłość?


  / promyczkielektora  

Promyczki Elektora:
Joachim Eisen
Erma von Maler
Czarny Schwarz


"Sole Mano Tileano"

1.Pewien mały Tileańczyk
Bardzo szpetny i pokraczny
Strasznie marzył by zatańczyć
Z pewną śliczną panną z Nuln

Lecz że nóżki miał koślawe
Lewą krótszą ode prawej
Gdy poprosił ją o taniec
Pannie śmiech odebrał dech

Ref: O Tilea, o Tilea,
Tam wino robią z chwostu psa
O Tilea, kraina mdła
Gdzie zamiast walczyć śpią

2.Tileańcznyk nasz niepiękny
Odrzucony oraz wściekły
Tak do żywa był tym tknięty
Że już nie chciał dłużej żyć

Wtedy spotkał sobie równych
O szpetniejszych od nich trudno
I powstała tego dnia
Farabutti Compagna!

Ref: O Tilea, o Tilea… x2

3.Ich kapitan jest brodaczem
Dzieci, gdy go widzą, płaczą
Obrzydzenia i rozpaczy
Krzyki znaczą jego szlak

Zamiast niewiast nocą pieści
Halabardę dwa trzydzieści
Halabarda mniej jest harda
I uciekać nie ma jak

Ref: O Tilea, o Tilea… x2

4.Żaden z nich nie ruszy w boje
Gdy mu Mamma nie pozwoli
Jej sylwetka choć niewielka
Budzi zabobonny strach

Jako zwykłe chuci ujście
Ona widzi zamążpójście
Wciąż w żałobie - jej mężowie
Nazbyt często gryzą piach

Ref: O Tilea, o Tilea… x2

5.Ich dwuszereg blaskiem bije
Niby chlew podparty kijem
W ich saladach, nie przesadzam,
Słońce wstydzi odbić się

Gdy w bój idą - więdną liście
Przykry widok to, zaiście,
Ale rzadki, bo gagatki
Zamiast bić się wolą spać