Bogdan Kozyra - "Żal". Przejmująca filmowa interpretacja wiersza Antoniego Słonimskiego.

Описание: Poproszono kiedyś pewnego mędrca o jedno zdanie, które rozweseli smutnego człowieka, a jednocześnie zasmuci wesołego. Po głębokim zastanowieniu napisał na kartce: "Nawet to minie". W najtrudniejszych chwilach niech te słowa będą pociechą dla cierpiących. A dla tych, którzy czują się na szczycie - przypomnieniem i przestrogą. Przemijanie, strata, a na końcu - wspomnienie. Gdyby zawsze mogło być ono dobre...
Wiersz Antoniego Słonimskiego „Żal” interpretuje Bogdan Kozyra - aktor i lektor, dyplomowany absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie - Wydział Zamiejscowy we Wrocławiu. Więcej na: https://bogdankozyra.pl

Antoni Słonimski (1895-1976) był synem Stanisława Goldmana – znanego warszawskiego lekarza. Jego dziadek i pradziadek byli znanymi matematykami i cenionymi wynalazcami. Antoni natomiast ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Po śmierci ojca trudności finansowe zmusiły Słonimskiego do rozpoczęcia współpracy z pismem satyrycznym „Sowizdrzał”, gdzie pracował w latach 1913-1919 jako grafik.
W pierwszych dniach niepodległości Polski, wraz z Julianem Tuwimem i Janem Lechoniem, założył innowacyjny warszawski kabaret literacki „Pod Picadorem”. Natomiast w roku 1920 był współzałożycielem grupy poetyckiej „Skamander”. Grupa miała na celu popularyzację poezji, a jej działalność obejmowała publikowanie wierszy, krytykę teatralną i literacką, organizowanie wieczorów autorskich, kabarety literackie i popularne szopki polityczne, krytyczne wobec endecji.
W roku 1934 pojął za żonę artystkę Janinę Konarską. Pięć lat później udał się na emigrację - do Paryża, a potem Londynu. Do Polski powrócił w roku 1951. Jego twórczość nawiązuje do pacyfizmu i postaw antytotalitarnych oraz tradycji romantycznej.

"Żal"
Antoni Słonimski

Gdy cię spo­tka­łem raz pierw­szy,
Mo­kre pach­nia­ły kasz­ta­ny,
Zbyt dłu­go mi w oczy pa­trza­łaś —
Ogrom­nie by­łem zmie­sza­ny.

Pod mo­kre pła­ty ga­łę­zi
Sze­dłem za tobą w krok.
Ser­ce me trzy­mał w uwię­zi
Twój fioł­ko­wy wzrok.

Daw­no zu­ży­te sło­wa
Wró­ci­ły do mnie znów
I zro­zu­mia­łem od nowa
Zna­cze­nie pro­stych słów.

I tak się ja­koś sta­ło,
Że bez tak pach­niał — jak bez,
I sło­wo "pach­nieć" pach­nia­ło,
I łzy były peł­ne łez.

Tę­sk­no­ta, sło­wo zu­ży­te,
Otwar­ło mi swo­ją dal...
Jak róż­ne są rze­czy ukry­te
W kró­ciut­kim wy­ra­zie: żal.

#Poezja #Teatr #Słowo #BogdanKozyra #InterpretacjaPoezji #Artysta #Kultura #Emocje #SztukaTeatralna #PodróżWewnętrzna #Lektor #Aktorstwo #MagicznaPodróż #antonislonimski #miłość