Julian Tuwim – Dusza | Mroczna Polska Ballada | Poezja o Wewnętrznej Walce

Описание: 🌑 „Dusza” Juliana Tuwima to wiersz o tym, co w człowieku najtrudniejsze do ujarzmienia.
O wewnętrznej sile, która dręczy i zachwyca, niszczy i ocala, objawia się nagle — jak burza albo jak światło.

🎼 Forma muzyczna
• mroczna ballada poetycka
• wolne tempo, skupienie
• piano, ambient, smyczki
• narastająca intensywność emocji

📖 O tekście
To poezja metafizyczna i egzystencjalna.
Dusza u Tuwima jest wszechobecna, sprzeczna, dzika —
„apokalipsowe zwierzę”, które każdy z nas nosi w sobie.

🎧 Utwór do słuchania w ciszy i skupieniu.
Nie daje odpowiedzi — stawia pytania.

💬 Który wers porusza Cię najmocniej?

Autor tekstu: Julian Tuwim

Objawia się. I nagłym, ukrytym odruchem
Przypomina o sobie. Zahuczy, jak burza!
Chłośnie w twarz straszną prawdą – lub świetlistym duchem
Przepaja mnie: i zwodzi, mami i odurza…

Lub targnie się – i ostrym mnie kantem ubodzie
W najczulszy nerw – i wstrząśnie całą mą istotą!
Albo przychodzi do mnie, gdy jestem w ogrodzie,
Sycąc dalekim wzrokiem zachodowe złoto.

A jest wszędzie: i w bogach zapomnianych czasów
I w mglistych napomknieniach o czemś, co być może,
I w gęstwie niewidomej dumnych, starych lasów,
I w widmach, co rzucają gwiezdne łkania w morze.

I w tych, co umierają w słoneczne południe,
I w tych, co przeklinają, w tych, co błogosławią,
W tych, co Chrystusów zwodzą, całując obłudnie,
I w tych, co się w rozpuście pod krzyżami pławią.

Wszędzie jest! Dręczy, cieszy, marę zwątpień ciska,
Zachodzi z tyłu skrycie, w proch rzuca, uśmierza,
Ukaja i przeraża, w wszechświętości błyska!
Apokalipsowego nosim w sobie zwierza.

🎶 Piosenka została wygenerowana przy użyciu narzędzi AI – wokal i muzyka mają charakter syntetyczny.