Κάρπαθος: «Πώς το τρίβγου το πιπέρι; ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΟΘΟΥΣ» 4/8

Описание: 4. Τρεις καλές γειτόνισσες
____________________________________________________________________

«Πώς το τρίβγου το πιπέρι;» ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΟΘΟΥΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ

(...Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση:    • Κάρπαθος: «Πώς το τρίβγου το πιπέρι; ΑΠΟΚΡ...  )

Οι συμμετέχοντες στην ηχογράφηση είναι από τους πρωταγωνιστές και του πραγματικού Πιπεριού, εκείνα τουλάχιστον τα χρόνια. Ο γηραιότερος όλων, ο Νικολής ο Σταυράκης (1936-2025), ήταν ένας άνθρωπος που όλο τον χρόνο δεν άνοιγε το στόμα του να τραγουδήσει. (Στην Κάρπαθο «τραγουδώ» = κυρίως «βγάζω μαντινάδες».) Όπως όλη η Κάρπαθος, έτσι και το Όθος έχει πολλούς οργανοπαίχτες, πολλούς μερακλήδες και πολλά γλέντια, που πάντοτε στηρίζονται στην αυθόρμητη συμμετοχή της παρέας. Ο Νικολής δεν θεωρούνταν μερακλής, δε συμμετείχε ποτέ. Τις Απόκριες όμως μεταμορφωνόταν. Πρωτοστατούσε στο Πιπέρι με όρεξη, κέφι, μπρίο, αστείρευτο ρεπερτόριο, και με το μοναδικό εκείνο χάρισμα μερικών ανθρώπων να λένε τις αισχρότερες αθυροστομίες με τρόπο εντελώς αθώο και καθόλου χυδαίο. Και φυσικά κάθε Πιπέρι όλο το χωριό, και οι τακτικοί αποκριάτικοι θαμώνες από άλλα χωριά, τον περίμεναν πώς και πώς.

Ο Μιχάλης Χανιώτης και ο Χρήστος Οικονομίδης, σαραντεπεντάρηδες ή πενηντάρηδες περίπου τότε, είναι από τους πρωτοστάτες σε όλα τα οθείτικα γλέντια. Αξίζει να σημειωθεί ότι πέρα από το να είναι φυσικοί φορείς της ντόπιας παράδοσής τους, επιπλέον τη μελετούν κιόλας. Ιδιαίτερα ο Μιχάλης, που δεν είναι τυπική περίπτωση «λαϊκού τύπου» αλλά απεναντίας ένας σπουδαγμένος φιλόλογος, τότε Λυκειάρχης, αργότερα Δήμαρχος Καρπάθου και με ενεργή ανάμιξη στην πολιτική. Κι όμως τίποτε από αυτά δε μειώνει τον αυθορμητισμό και τη γνησιότητά του.

[...] Η συνέχεια και το τέλος του κειμένου στην επόμενη ανάρτηση:    • Κάρπαθος: «Πώς το τρίβγου το πιπέρι; ΑΠΟΚΡ...  . Για μια πλήρη περιγραφή του οθείτικου εθίμου, καθώς και για την ιστορία της παρούσας καταγραφής, βλ. https://karpathiandiaries.blogspot.co...
_____________________________________________________________________

Τρεις καλές γειτόνισσες (Μιχάλης)

Τρεις καλές γειτόνισσες,
Καστελοριζιώτισσες,
ψωλοκόκαλο βαστούσι,
στην ταβέρνα παν να πιούσι.
-Βάλε, κάπελα, κρασί,
φέρε μας και τη μισή.
Και απόξω απ' την ταβέρνα
νιος πραματευτής επέρνα,
και φωνάζουν του κι οι τρεις:
-Βρε καλέ πραματευτή,
τι πραματευτιά πουλάς
[και γυρνάς και διαλαλάς];
-Να το πω; να μην το πω;
Πιο καλά 'χω να το πω.
Να το πω; να μην το πω;
Ντρέπομαι και να το πω.
Να το πω; να μην το πω;
Δυο σακκιά ψωλές πουλώ!
'Κούσαν το οι λεύτερες,
πήραν από τέσσερες.
'Κούσαν το οι παντρεμένες,
πήραν δυο οι καημένες.
Και μια χήρα η καημένη
ήτο παραπονεμένη.
Ξετινάζει τα τσουβάλια,
πέφτει μια με δυο κεφάλια.
-Τουτηδά 'ν' καλή για μένα
που 'ν' τα μέσα μου καμένα.
Θα τη βάλω στο λαήνι
να θραφεί, να μεγαλύνει,
να τη βάλω στα μεριά μου
για να γιατρευτεί η καρδιά μου.

Τις φωτογραφίες τις άντλησα από μία οθείτικη σελίδα φβ αφιερωμένη στο Πιπέρι (https://www.facebook.com/profile.php?..., και από ένα άρθρο για το Πιπέρι στον ιστότοπο Cibum (https://cibum.gr/nea/piperi-to-ethimo...)