PASJONACI HISTORII : Jak szukano nieśmiertelności?

Описание: Obietnica wiecznego życia gdzieś w zaświatach to było za mało. Ludzie – począwszy od starożytności – pragnęli żyć wiecznie tu i teraz.

Pragnienie nieśmiertelności jest zapewne tak długie, jak ludzkie życie na Ziemi. Już starożytni podeszli bardzo praktycznie do życia wiecznego. Zdając sobie sprawę z niemożności wiecznego bytowania na Ziemi, zaczęli poszukiwać innych możliwości.

Oszukać przeznaczenie
Starożytni Egipcjanie wierzyli w nieśmiertelną duszę. Problem w tym, że taka dusza tkwiła nawet w martwym ciele. Trzeba było więc zrobić wszystko, aby ciało – dom duszy przetrwało w możliwie nienaruszalnym stanie. Dlatego balsamowano ciała zmarłych i budowano grobowce, nad którymi wznoszono monumentalne piramidy. Miejsca spoczynku wyposażano w przedmioty codziennego użytku. Wszystko musiało być solidne, niezniszczalne. Tak rozumiana nieśmiertelność była dostępna jedynie dla nielicznych, przede wszystkim faraonów, ale też kapłanów i dworzan. Kosztowała ona doczesne życie wielu budowniczych.

Starożytni Grecy zazdrościli swoim bogom nie tylko nieśmiertelności, ale też piękna i wiecznej młodości. Było to tym bardziej uzasadnione, że ludzie żyli wtedy przeciętnie zaledwie 35 lat. Dlatego usilnie szukano sposobu na wieczne życie. Greccy bogowie byli tak naprawdę projekcją marzeń ówczesnych ludzi, o tym, jakimi sami chcieli być. Ponieważ nie było szans na uzyskanie statusu bogów, greccy filozofowie poszukiwali innych dróg do nieśmiertelności, a tym samym do znalezienia odpowiedzi na najważniejsze pytanie o sens życia. Pojawiła się więc idea nieśmiertelnej duszy. Dla Sokratesa dusza była świadomością człowieka, jego osobowością. Naszym rozumem, poczuciem dobra i zła, źródłem aktywności.

Myśl Sokratesa rozwinął Platon. Według filozofa człowiek składał się z duszy, samoistnie bytującej, nieśmiertelnej i niematerialnej, oraz z ciała. Dusza miała atrybuty boskie, ciało zaś ludzkie, śmiertelne. Dualistyczna koncepcja człowieka, stworzona głównie przez Platona, obowiązywała przez kilkanaście stuleci i nadal odnajduje się ją w wielu religiach. Starożytna filozofia dotarła do Europy w wiekach średnich i stanowiła podbudowę chrześcijaństwa. Według św. Tomasza z Akwinu człowiek to nieśmiertelna dusza i śmiertelne ciało. Dusza może istnieć bez ciała, więc człowiek jest poniekąd nieśmiertelny.