TOP5 Amerykańskie niszczyciele czołgów II wojny światowej 1939-1945: M10

Описание: M10 Wolverine był amerykańskim niszczycielem czołgów z okresu II wojny światowej, zbudowanym na bazie podwozia czołgu średniego M4 Sherman i opracowanym jako szybka, mobilna odpowiedź na coraz silniejsze niemieckie wozy pancerne. Wprowadzony do służby w 1942 roku, charakteryzował się charakterystyczną, otwartą wieżą z cienkim pancerzem, co zapewniało załodze lepszą widoczność i szybkość obsługi działa, ale jednocześnie czyniło pojazd bardzo podatnym na ostrzał artylerii, karabinów maszynowych czy odłamki. Uzbrojony był w 76,2-milimetrową armatę M7, zdolną do przebijania pancerza niemieckich czołgów średnich, takich jak Panzer IV, choć w starciu z ciężkimi Tygrysami i Panterami musiał polegać na taktyce, zasadzce i przewadze liczebnej. Napędzany silnikiem diesla General Motors 6046 o mocy 375 KM, osiągał prędkość około 50 km/h, co było jego dużą zaletą w działaniach manewrowych. Oficjalnie znany jako 3-Inch Gun Motor Carriage M10, w armii amerykańskiej i brytyjskiej pełnił kluczową rolę w doktrynie niszczycieli czołgów, a w siłach brytyjskich otrzymał przydomek „Wolverine”, który przylgnął do niego także w historiografii. Łącznie wyprodukowano ponad 6 tysięcy egzemplarzy, z czego wiele trafiło do aliantów w ramach programu Lend-Lease, m.in. do Wielkiej Brytanii, Kanady i Wolnej Francji. Mimo że pod koniec wojny konstrukcja była już przestarzała w porównaniu do nowych niemieckich czołgów, Wolverine odegrał ważną rolę w kampaniach w Afryce Północnej, we Włoszech, w Normandii i podczas walk w Europie Zachodniej, stając się symbolem amerykańskiego podejścia do walki z bronią pancerną poprzez mobilność, wsparcie artyleryjskie i współpracę jednostek, a nie przez konstruowanie ciężko opancerzonych pojazdów stricte do pojedynków czołgowych.