De psychologie van mensen die zichzelf saboteren maar de wereld de schuld geven

Описание: Heb je ooit die bittere smaak in je mond gevoeld wanneer dingen misgaan, maar diep vanbinnen weet dat het niet de schuld was van het lot, niet van de regering, niet van de baas en ook niet van die vriendin die je verraderlijk deed? Natuurlijk heb je dat gevoeld. Iedereen voelt dat wel. Maar er is een specifiek type mens dat werkt op een andere frequentie. Het is die persoon die door het leven gaat als een orkaan, alles om zich heen verwoestend, zichzelf ontslaat uit goede banen, veelbelovende relaties verbreekt en vriendschappen van jaren verliest, en toch, wanneer het stof is neergedaald, de vinger wijst naar de rest van de wereld en schreeuwt: “Waarom overkomt dit mij?”. Als je dit leest en je voelde een steek in je maag, of als je aan iemand anders moest denken, blijf dan hier. Wat volgt is niet dat verhaal van zelfhulp dat zegt dat je kunt vliegen als je maar wilt, of dat het universum in je voordeel zal samenzweren. Integendeel. We gaan het pleister af trekken en kijken naar wat bloedt, zonder verdoving. We gaan het hebben over de donkere psychologie van zelfsabotage en chronisch slachtofferschap, een duistere plek waar het ego een wrede dictator is en de realiteit altijd wordt vervormd zodat het individu nooit in de spiegel hoeft te kijken.

De naakte en rauwe waarheid is dat jezelf saboteren en de wereld de schuld geven een intellectuele en emotionele verslaving is die net zo krachtig is als het sterkste drugs. Het geeft een onmiddellijke dopaminekick, een directe verlichting. Wanneer jij faalt omdat de wereld oneerlijk is, bescherm je jezelf. Je bent niet incompetent, je bent een slachtoffer van het systeem. Je bent niet onvolwassen, je bent "te goed" voor zo'n wrede plek. Dat verhaal is extreem comfortabel. Het is als een zware deken op een koude dag. Eruit kruipen vereist inspanning, het vereist dat je de kou van de verantwoordelijkheid voelt. Waarom zou iemand afstand doen van het tragische slachtoffer in een verhaal als het slachtoffer zijn je het recht geeft om te klagen, je woede op anderen af te reageren en je nooit voor iets te hoeven verontschuldigen? De menselijke geest, vooral diegene die geneigd is naar deze schaduwzijden, is een expert in het bouwen van doolhoven van logica om mislukking te rechtvaardigen. Als ik zondagavond een enorme ruzie veroorzaak en een relatie van twee jaar beëindig, is het niet mijn onzekerheid, maar de "kouheid" van de ander die mijn "complexe ziel" niet begrijpt. Zie je hoe perfect dat is. Zelfsabotage is eigenlijk een beschermingsmechanisme voor een broos zelfbeeld. Het is beter dat ik het project vernietig dan dat ik mijn best doe en faal, want als ik probeer en faal, bewijs ik dat ik niets waard ben. Maar als ik het project vernietig voordat het klaar is, kan ik zeggen dat het komt omdat het project saai was, de klant onmogelijk was of ik "vastzat".