Światło w tunelu - życie bez wzroku i słuchu

Описание: Historia głuchoniewidomego Krzysztofa to siła woli, walki, chęci życia i marzeń.
Film opowiada o tym jak żyć bez wzroku i słuchu, przekazuje cenną wiedzę na temat wybranych metod komunikacji osób głuchoniewidomych oraz uczy, że warto marzyć - mimo najtrudniejszych życiowych doświadczeń...

[Opis scen w filmie dla osób niewidomych:
Biały napis na czarnym tle: Światło w tunelu
Na podłodze wyłożonej dywanem stopy w sandałkach, pomiędzy nimi złożona biała laska. Trzęsący się obraz.
Twarz mężczyzny – zbliżenie lewe ucho z aparatem słuchowym, zbliżenie na lewe oko, które jest zamglone (bez wyraźnego koloru).
Na stoliku dłonie poruszające się po jakimś obiekcie, za którym leży komórka.
Wiadomość na komórce: „Kurwa Krzysiu, jak to nie słyszysz w ogóle?
Mężczyzna siedzi na wprost, jego dłonie poruszają się po tym samym przyrządzie, po którym wcześniej. Przyrząd ten ma osiem przycisków i białe wystające kropki.
Dłoń jednej osoby kreśli coś na dłoni drugiej osoby.
Wiadomość na komórce (pisana z błędami): Dochodzą do mnie tylko słabe dźwięki do prawego ucha. To lewe było słabe i tu się nic nie zmieniło. Też są dźwięki, ale nie ma rozumienia mowy. Pewnie skończy się na implancie, jak się przyjmie, to będzie fajnie.
Podczas opowiadania o utracie słuchu: Niewyraźny obraz mężczyzny z nagim torsem, kiwa głową - ujęcie prawdopodobnie w pociągu, obraz czarno-biały.
Siedzący na wprost mężczyzna w siwych włosach – jego usta są spierzchnięte a oczy pokryte są jakby bielmem. W trakcie jego wypowiedzi pojawia się ciemny obraz i ujęcie czarno-białe mężczyzny siedzącego bez koszulki, który rusza głową – scena prawdopodobnie w pociągu.
W trakcie opowiadania o lormie:
Dwóch siwych mężczyzn siedzi na ławce i lormują.
Kobieta lormuje do mężczyzny – napis liter: „CZ-E-Ś-Ć”.
Ponownie mężczyźni lormujący na ławce – zbliżenie na ich dłonie.
Inna kobieta lormuje do mężczyzny.
Powyższe ujęcia przeplatają się ze sobą.
Mężczyzna z białą laską stoi przy otwartym oknie w pociągu.
Podczas opowiadania o monitorze brajlowskim: zbliżenia na dłonie, które przesuwają się po białych kropkach lub piszą coś przy użyciu niebieskich klawiszy. Obok monitora leży telefon z wygaszonym a potem włączonym ekranem.
Znów ujęcie z pociągu – zbliżenie na dłoń z białą laską, opierającą się o otwarte okno.
Ponownie ujęcie mężczyzny na wprost – przeplatane z ujęciami z pociągu – ten sam mężczyzna opiera głowę o dłonie, ma zamknięte oczy – zbliżenie na twarz, niezbyt wyraźne, potem ponownie to samo ujęcie, tylko nieco dalszy kadr: widać aparat słuchowy na lewym uchu.
Ciemny kadr podczas wypowiadanych słów: „Jak odzyskam słuch, to znowu będę jeździł pociągami”.
zbliżenie na dłoń z białą laską, opierającą się o otwarte okno – mijające pasy zieleni.
Mężczyzna z lewej strony stoi na wprost okna, na lewym uchu ma założony aparat słuchowy. Nagle odwraca się na drugą stroną – z jego drugiej strony na prawym uchu założone jest coś czarnego – przypominającego aparat słuchowy, ale z kabelkiem i okrągłą „tarczą” przylegającą do głowy.
Scena w pociągu: Zbliżenie na dłonie, w których trzymany jest telefon przyłożony do czarnego procesora na uchu. Zbliżenie na procesor, który jest częścią połączoną z implantem (niewidoczna część wszczepiona pod skórę.)
Uśmiechnięty mężczyzna stoi przy oknie w pociągu, kręci się, drapie się po głowie z tyłu.
Pociąg Regiojet wjeżdża na stację.
Nastepnie sekwencja szybkich ujęć: Osoby czekają na dworcu, idą po schodach na stację kolejową, wchodzą do pociągu, wchodzą do przedziału, widok na morze z okna pociągu, uśmiechnięty mężczyzna składa białą laskę, odbicie w okularach, kobieta miga: „Już?”, sunący po torach pociąg, mężczyzna przygotowujący kawę w pociągu, kobieta z kubkiem kawy i napisem „Illy”, inna kobieta siada obok mężczyzny w pociągu – rozmawiają, rozkład jazdy pociągu na szybie drzwi pociągu, pięcio litrowe butelki wody ułożone rzędem na półce u góry, kubek kawy, zbliżenie na środek i potem na napis Regiojet, kobieta z croissaintem w ręce, w drugiej trzyma kubek kawy, obok nej mężczyzna coś mówi, inna kobieta macha – odbicie w lustrze, zamyka drzwi do WC, folder podróżny regiojet, rozkład jazdy pociągu z Pragi do Rijeki, kobieta miga: „Może z powrotem powtórzymy tą długą jazdę, ty chyba chcesz?”. Ujęcie na łóżka w pociągu – ciemno – kobieta siedzi u góry na łożku kieruje aparat, kobieta śpi na łóżku, mężczyzna w korytarzu pociągu – telefon przyłożony do ucha – ciemno za oknami.
Ranek: ujęcia a okien pociągu: góry, pociąg na tle skał, ujęcia w pociągu: uśmiechnięta kobieta – jedna potem druga, mężczyzna łapie się z tyłu za czarny procesor za uchem i odwraca głowę w lewo – pokazując, kobieta nachyla się nad nim. On wystawia oba kciuki do przodu mocno się przy tym uśmiechając.
Napisy końcowe na czarnym tle: Pociąg z Czech do Chorwacji: Praga 17.12, Rijeka – 10.40 (następnego dnia)
„Trzeba marzyć… żeby coś się zdarzyło trzeba marzyć”
Wystąpili: Krzysztof Wostal, Małgorzata Żywina, Agnieszka Majnusz, Grzegorz Kozłowski
2023 Transgresja