„Świt Po Burzy”

Описание: Ewa lat dwadziwścia stała na środku skrzyżowania, patrząc, jak jej jedyna walizka płonie w bagażniku rozbitej taksówki. Ognisko rozprzestrzeniało się po metalowym dachu, a czarne smugi dymu wznosiły się ku szaremu niebu, które od razu po chwili rozprysło się kroplami deszczu. Każda kropla spływała po jej twarzy, mieszała się z łzami i z zapachem benzyny, który wdzierał się w płuca. Przejście, które miało być jedynie przystankiem w drodze do nowego życia, zamieniło się w płonący teatr chaosu.

‑ Co ty robisz? – zawołał mężczyzna w płaszczu, którego rękaw się rozciągał po kolana, a oczy błyszczały pod mokrym kapturem. – Musisz się stąd wycofać, zanim przyjedzie straż pożarna!

‑ Nie mogę! – krzyknęła Ewa, chwytając za szelkę płaszcza, który wciągał zapach spalenizny. – W tej walizce są wszystkie moje oszczędności. Nie zostawię ich.

‑ Zostaw ją! – przebił ją głos policjanta, który stał nieco dalej, trzymając w ręku notatnik. – To blokada drogi, mandat za utrudnianie ruchu. Idź już!

‑ Nie! – Ewa podniosła rękę, a deszcz spłukał jej palce. – Nie rozumiesz! To wszystko, co mam!

‑ Panowie! – podniósł głos przechodzień w płaszczu, którego twarz skrywała czapka z daszkiem. – Nie pozwólcie jej umrzeć w tym ogniu! – odwrócił się w stronę policjanta. – Czy nie macie obowiązku ratować ludzi?