Maria Konopnicka - Jeżeliś cieniem. 02-Fragmenty

Описание: Obraz to tylko opakowanie, torba foliowa, aby przenieść tekst i muzykę na Yotutube

Jeśli potrafisz ujrzeć sens wiersza w swojej wyobraźni — zostań.
Ten kanał jest dla Ciebie.

Ale jeśli potrzebujesz filmu czy prezentacji — nie masz tu czego szukać.
Poezja jest dla ludzi z wyobraźnią.

Tylko słowo i dźwięk.

Zamieszczony obraz jest tylko migawką z wiersza —
nie jest interpretacją.

Przetworzono przy pomocy Suno AI

Dziękuję za wszystkie subskrypcje i proszę osoby, które jeszcze tego nie robią o kliknięcie w dzwonek

Jeżeliś cieniem, rozwiej się przedemną,
Niech nie wyciągam do Ciebie daremno
 Ramion z wieczystą tęsknotą!
Niechaj pożary nie trawią mi ducha,
Gdy noc ta cicha, milcząca i głucha
 Pochodnię rozpala złotą.
Wstań w blaskach słońca, lub wróć się do rdzenia
Wiecznych tajemnic! Niech mego pragnienia
 Nie drażnią zdroje zwodnicze!
Czemu, jeżeli poznać Cię nie mogę,
Olbrzymia maro, zachodzisz mi drogę,
 Zakryte mając oblicze?
Czem jesteś, powiedz, czem jesteś w swej treści?
Czy Ciebie duchy zrodziły w boleści,
 Jak matka rodzi swe dziecię?
Czy nieujęte i mgliste Twe ciało
Z tęsknot, z pożądań, z pragnienia powstało,
 Z łez tych, co płyną na świecie?
Czyś Ty jest złotej jasności odbicie
Od smutnych źrenic, utkwionych w błękicie,
 Jak słońce drżące w łzach rosy?
Czy z oceanów podniosłeś się tchnienia,
Wielki, a mglisty, jak senne marzenia,
 Aby zapełnić niebiosy?
Czyś powstał z burzą, co gromy swojemi
Wstrząsała zręby tracącej dech ziemi,
 Ciskając globy w odmęty?
Czy imię Twoje zostało nazwanem,
Gdy człowiek kornem uderzył kolanem
 Przed zgrozą, wołając: »święty!«
Czy cień Twój wtedy opadał na światy,
Gdy trysły z pąków wiosennych róż kwiaty,
 I pierwsze tchnienie miłości,
Gdy pierś, wezbrana rozkoszą bez końca,

Własną potęgą rzuciła wskróś słońca
 Marzenie nieskończoności?
Czyś pierwej był Ty, czy duch ten stęskniony,
Co patrząc w światów gwiaździstych miljony,
 W ciche, błękitne przestworze,
Ogarnion dziwem i trwogą i mocą,
Rwał się, jak ptaki, co w skrzydła trzepocą,
 I pierwszy zawołał: »Boże!«
O, kto mi powie?... O, kto mi to powie?...
Byt wiekuisty, zamkniony w mdłem słowie...
 Otchłań — w koronie wszechmocy...
Cień majaczący kształtami olbrzyma,
Co mnie porywa i więzi i trzyma,
 Drżącą w śmiertelnej niemocy!
W ucisku ducha słyszę, jak nad głową
Przepaście toczą skałę Syzyfową
 Wiecznych zagadnień istnienia...
Wyciągam dłonie w noc głuchą, w noc ciemną...
Wkoło mnie, we mnie, pode mną, nade mną,
 Ty — pełen błysków — i cienia!


#poezjaśpiewana #poezjekrzyczane, #MariaKonopnicka, #PoezjaPolska, #Konopnicka, #PolskaLiteratura, #AlternatywnaPoezjaSpiewana, #AIternatywa
Zbieram na sałatkę https://suppi.pl/poezje-krzyczane