Polska - wyk. Stanisław Linowski | 23 Studio Piosenki Teatru Polskiego Radia

Описание: 23 koncert Studia Piosenki Teatru Polskiego Radia p.t. "Zielona gęś" z piosenkami do wierszy K. I. Gałczyńskiego
Scenariusz i reżyseria: Janusz Gast

Odwiedź moją stronę: http://bit.ly/JanuszGastOfficial
Instagram:   / janusz.gast  

Kierownictwo muzyczne: Marcin Partyka
Muzyka: The Jobers w składzie: Marcin Partyka - fortepian, Piotr Domagalski - kontrabas, Krzysztof Łochowicz - gitary, Kuba Szydło - perkusja.

Piosenki do tekstów Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego zaśpiewają młodzi wokaliści i śpiewający aktorzy: Anna Mierzwa Joanna Pocica Joanna Wąż Stanisław Linowski Marcin Wojciechowski

W trakcie koncertu wystąpią młodzi wokaliści i śpiewający aktorzy: Anna Mierzwa, Joanna Pocica, Joanna Wąż, Stanisław Linowski i Marcin Wojciechowski. Dyrektor Teatru Polskiego Radia Janusz Gast (autor scenariusza i reżyser) wybrał repertuar złożony z najważniejszych wierszy Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego (1905-1953) - wybitnego poety, autora paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek Teatrzyk Zielona Gęś, w której pojawiła się galeria postaci takich, jak: Osiołek Porfirion, Piekielny Piotruś, Hermenegilda Kociubińska czy tytułowa Zielona gęś.

Poezja K.I. Gałczyńskiego stała się inspiracją dla wielu twórców muzyki popularnej. Niektóre jego wiersze doczekały się kilku takich interpretacji. Teksty pisarza wykorzystywane były także w kabaretach, takich jak: Kabaret Olgi Lipińskiej, Kabaret Potem czy też Barszcz z krokietem. W czasach PRL wykorzystano jego wiersz „Ukochany kraj” jako pieśń socjalistyczną. Natomiast w 2001 roku powstał musical „Ukochany kraj” w reżyserii Janusza Józefowicza w teatrze muzycznym Studio Buffo.

*** ** * ** ***
Nosimy Cię w swych sercach, wyblakli poeci,
głupcy, włóczęgi, błazny, ścierki kawiarniane;
Twój blask oślepiający jako słońce świeci,
w piersiach nam się łopoczesz stłumionym orkanem.

Ale my, głośne pawie, pyszalki odęte,
niecna zgraja aktorów, hałastra wyrodna,
kneblujemy jak łotry Twoje usta święte
i spychamy Cię na dno, bo jesteś... niemodna.

Ale ja wiem, że przyjdziesz, musisz przyjść. Skrzydlata,
piersi nasze rozedrzesz gromowym wołaniem,
serc milionem zatargasz, pasadami świata!...
Poeci, ja zwiastuję Drugie Zmartwychwstanie!

W proch uliczny runiemy, jak bogi gliniane,
Twój piorunowy płomień ślepia nam wypali,
Twoje Imię ognistym będzie huraganem!
ale nie dla nas będzie, ho myśmy za mali.