bT - Buzëqesh

Описание: Buzëqesh edhe kur shpirti t’dridhet si fletë. Mos ua trego botës plagët, se ka sy që nuk t’donin kurrë t’fortë. Ka gojë që ushqehen me dhimbjen tande, që presin natën me t’pa tu ra, që luten për ditët e tua t’këqija veç për me ndi veten ma lart.

E ti rri drejt, mbaje shpirtin mos u shemb. Bota nuk e di ç’ke pa, sa herë je çu me shpirt t’çarë. Nuk e din netët që t’kanë thy, as buzëqeshjet që t’i ke shty me zor. Nuk e din sa lot t’kanë kërku pushim, e ti ke ecë prap’ si s’ka ndodh kurgjo.

Buzëqesh, mos i trego askujt. Le t’flasin, le t’presin, le t’gëzohen kot. Se n’fund je ti që rrin n’këmbë, je ti që i mban stuhitë. Buzëqesh, mos i trego askujt, se forca jote i djeg si diell, e heshtja jote i mund pa fjalë. Ti nuk je leht’ për me u thy.

Ka njerëz që qeshin me dhimbjen e tjetrit, si me qenë lojë, si me qenë këngë. Por ti s’je për ata. Ti je për ata pak njerëz që njohin lotët nga zëri, jo nga faqet. Që t’mbajnë mend nga zemra, jo nga dobësia.

Edhe kur jeta t’ngre peshë, edhe kur bota t’merret frymë, ti ec, se rruga jote s’e pret askënd. Kush t’don e sheh dritën tande, kush s’t’don lëret në hijen e vet. Ti s’ke pse ua shpjegon dhimbjen, se ata nuk e meritojnë të ta shohin shpirtin.

Ngri kokën, merr frytet e betejave që ke fitu. Mos e ul dritën tande se dikush tjetër është verbu prej saj. Mbaje veten, se kjo botë provon veç të fortët, por s’di si t’i thyej dot.

Buzëqesh, mos i trego askujt. Le t’vrasin mendjen pse s’t’rrëzojnë dot. Se ti je stuhi, jo letër. Je mal, jo hije që tretet. Buzëqesh, mos i trego askujt, se çdo herë që ringrihesh prapë, bota e kupton me vonesë se s’ka forcë që t’mposht ty.