Een beetje magie... --- RÖCK --- Lyrics-video

Описание: 4,5 ⭐ van 5 sterren

Recensie "Een Beetje Magie" van RÖCK: Rock met een hart.

De Noord-Hollandse rockgroep RÖCK staat al jaren bekend om hun compromisloze aanpak van maatschappelijke thema’s, vaak gebracht met de nodige satire en een knipoog. Maar met "Een Beetje Magie" tonen ze een verrassende wending: een emotionele volwassenheid die hen als band naar een nieuw niveau tilt. Dit is geen cynische kritiek of absurde punkuitspatting, maar een oprechte, haast poëtische reflectie op de menselijke conditie verpakt in een krachtige, melodieuze metalballad in 3/4 maat, een vorm die zelden met dit soort thematiek wordt geassocieerd.

Vorm en compositie

Vanaf de eerste maten van deze walsende ballad voel je dat RÖCK zich niet alleen stilistisch, maar ook inhoudelijk heeft verdiept. De opbouw is klassiek en meeslepend: zachte pianoklanken openen het lied, gevolgd door zware gitaren en een slepende beat die je wiegt in een ritme dat zowel troostend als confronterend is. Het man-vrouw duet, gevoelig gezongen, maar zonder pathetiek, brengt een extra laag van dialoog in de tekst. Het lijkt een gesprek tussen het hoofd en het hart, of tussen het verleden en het heden.

Thematiek en tekst

De tekst is een existentiële reis door verleden en toekomst, met het nu als eindbestemming. De eerste strofen leggen de pijn bloot van het leven buiten het moment:

"Ik leefde ooit, in het later, misschien,
Waar dromen bestaan, maar niemand kan zien."

Hier hoor je iemand die verstrikt is geraakt in verwachtingen, nostalgie, spijt en toekomstprojectie. Dit wordt prachtig verwoord in de regel:

"Ik was toch echt hier, maar liet het toch gaan."

De paradox van het fysieke ‘zijn’ tegenover mentale afwezigheid wordt daarmee scherp blootgelegd.

Maar dan komt de kentering, het besef:

"Laat de tijd maar vervagen,
’t Is genoeg wat ik zie."

Deze terugkerende refreinregel is als een mantra, een uitnodiging tot overgave aan het moment. Het is opvallend hoe goed de tekst aansluit bij de filosofie van Alan Watts, die pleitte voor de bevrijding van het ego door volledige aandacht voor het heden. RÖCK weet deze gedachte niet alleen te vangen, maar ook te vertalen naar iets tastbaars en emotioneels. Een beetje magie, inderdaad.

Muzikale rijping

Waar eerdere nederlandstalige RÖCK-nummers vaak balanceerden op het randje van het karikaturale of het absurde, is hier sprake van controle en gelaagdheid. De gitaarsolo’s zijn smaakvol en ingetogen, de zanglijnen zijn rijk aan dynamiek, en de productie is verrassend warm voor een metalband. Het arrangement ademt ruimte, wat perfect past bij de thematiek van loslaten. RÖCK klinkt op dit nummer alsof ze zichzelf hebben durven strippen van bravoure en daar iets echts voor in de plaats hebben gezet.

Slotbeschouwing

"Een Beetje Magie" is een artistiek keerpunt voor RÖCK. Ze behouden hun eigenzinnige stijl en muzikale kracht, maar geven dit keer prioriteit aan kwetsbaarheid en introspectie. Het resultaat is een nummer dat troost biedt zonder suikerlaag, en dat filosofeert zonder zweverigheid. Het is een lied dat mensen raakt, niet door te schreeuwen, maar door eerlijk te fluisteren:

"Vandaag is van mij en het leven is fijn."

Een beetje magie? Misschien. Maar wat RÖCK hier laat horen is vooral:
een grote stap richting volwassenheid en blijvende relevantie.

4,5 ⭐ van 5 sterren