Dolina Dobrzynki

Описание: Dobrzynka to malowniczo meandrująca rzeka o długości 25,4 km w całości płynąca na Wysoczyźnie Łódzkiej. W średniowieczu powstała w jej środkowym biegu osada, która z czasem rozwinęła się w siedemdziesięciotysięczne miasto Pabianice. Maksymalną głębokość 1,4 metra osiąga w górnym biegu. Jest lewym dopływem Neru. Źródła rzeki znajdują się na wysokości 250 m n.p.m. we wsi Górki Duże niedaleko Tuszyna. Ujście rzeki znajduje się w granicach administracyjnych Łodzi przy południowo-zachodniej granicy miasta na polach między Łaskowicami a Gorzewem powyżej ulicy Łaskowice w odległości 1 kilometra od lotniska Lublinek i stacji kolejowej Lublinek. Większym lewym dopływem rzeki jest rzeka Pabianka. Oprócz tego do Dobrzynki uchodzi kilka mniejszych cieków wodnych po obu jej stronach. Jeszcze kilka lat temu od miasta Pabianic ta rzeka to był ściek w którym nie było życia. Obecnie do rzeki wraca życie, dzięki wybudowanemu kolektorowi i oczyszczalni ścieków. Woda czysta, wróciło do niej życie, brzegi oczyszczone. Na łąkach wokół rzeki od Pabianic w stronę ujścia, można spotkać czaple siwe, bociany, w rzece pojawiły się ryby i płazy. (kumak nizinny, traszki). W dolnym biegu w granicach miejscowości Szynkielew znajduje się opuszczony młyn. Szynkielew nazywany dawniej Szynkielowem, Sekielowem lub Małą Górką od XV wieku należał do dóbr kapituły krakowskiej. Rozciągła wieś położona pomiędzy Łodzią a Pabianicami – Szynkielew – skrywa na swoim terenie wyjątkowo malownicze pejzaże. Rozległe pola, łąki, stara żwirownia, las, rzeka Dobrzynka. Idąc wzdłuż rzeki natrafimy na most z 1932 roku, który zlokalizowany jest obok ciekawej budowli – młyna wodno-elektrycznego. Obiekt zbudowano w okresie międzywojennym pierwotnie jako młyn zasilany z koryta rzeki. Później budowlę zmodernizowano instalując maszyny elektryczne. Na terenie zakładu powstało gospodarstwo PGR. Obiekt główny zbudowano z czerwonej cegły instalując charakterystyczne fabryczne okna. Z tyłu dobudowano część magazynową oraz pomieszczenia socjalne. Od frontu zadaszona rampa wyładunkowa. Wnętrze młyna wykonano w całości z drewna. Młyn pracował do 2006 roku. Od tamtej pory budynki zaczęły popadać w ruinę. Sukcesywnie okradane oraz dewastowane pomieszczenia w kilka lat zamieniły się w ruinę. W niektórych miejscach nadal zalegają resztki mąki… Kilka lat temu zburzono budynki gospodarcze na podwórzu działki. Do dzisiaj ostał się jedynie kompleks młyna złożony z kilku kondygnacji:
-podpiwniczenie, z którego za pomocą specjalnej śruby „wyciągano” zboże ze zsypów.
poziom parterowy zawierający biuro, przejścia do części socjalnej, magazynowej oraz warsztatowej.
– pierwsze piętro z okazałymi zsypami.
– drugie piętro i zarazem szczyt spichlerzy.
W podziemnej komorze wciąż tkwi żelazna maszyneria generująca prąd. Okoliczni mieszkańcy wspominali, że niegdyś prądnica ta była w stanie zasilić kilka okolicznych gospodarstw.
Rozległą dolinę Dobrzynki u ujścia do Neru w 2010 roku objęto ochroną w formie Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego Międzyrzecze Neru i Dobrzynki ze względu na cenny obszar doliny rzecznej z krajobrazem naturalnym i kulturowym.