DAJE RADE: T 34!

Описание: (Zwrotka 1)

Nie szukaj tu luksusu, nie pytaj o chrom,
Tu pachnie ropą, sadzą i krwią.
W środku ciasnota – stalowy grób,
Pot zalewa oczy, silnik gra jak bóg.

Skrzynia biegów? Wbij ją jak gwóźdź!
Młotem przez zęby – i jedź, i zmiażdż!
Pancerz pod kątem – śmiercionośny klin,
Pantera drży, gdy słyszy ten ryk V-2 w mgliście brzmiącym dym!

Z przetopionych płotów, z hutniczych blizn,
Zrodzony w ogniu Uralu i zim.
To nie zabawka, nie paradny bal —
T-34 to krocząca stal!

(Pre-Chorus – narastająco)

Gdy ziemia pęka pod gąsienicą,
Nadchodzi burza z czerwoną gwiazdą lśniącą!

(Refren – chóralnie, ciężko)

Te-trzydzieści-cztery!
Chrzęst gąsienic! Huk!
Pod jego ciężarem
Drży każdy bruk!

Błoto po osie!
Śnieg po właz!
On przejdzie wszędzie —
Nie zatrzymasz nas!

Gwiazda na wieży,
Lufa jak stal —
To więcej niż czołg,
To pancerny szał!

(Zwrotka 2)

Spawy jak blizny – krzywe jak los,
Ale ten potwór niósł śmierci głos.
Tygrys się psuje – precyzja, plan,
Tu młotek, kopniak – i jedzie w dal!

Klucz francuski, przecinak i złość,
W pięć minut naprawisz tę pancerną kość.
Optyka? Błoto i szczelina w stali,
Ale gdy huknie – to wrogów pali!

Na Berlin pędzi jak burzy klin,
Przez pola spalone i zgliszcza ruin.
Nie pyta o cenę, nie liczy strat,
Jedzie naprzód – taki jego świat.

(Bridge – wolniej, ciężko, z pauzami)

Czterej pancerni? To bajki z kin…
Tu jest sadza, pot i benzyny dym.
Radiostacja milczy – znak ręką w bok,
„Gaz do dechy!” – i naprzód krok.

W środku czterech ludzi i strach jak cień,
A na zewnątrz stal i wojenny dzień.

(Refren – podwójna stopa, agresja)

Te-trzydzieści-cztery!
Ryk silnika! Gniew!
Gąsienice miażdżą
Kamień i krew!

Nie ważne zaspy,
Nie ważny mur —
On zawsze naprzód,
Nigdy wstecz, nigdy w dół!

Gwiazda na wieży,
Lufa jak żar —
Stalowy potwór
Zrodzony z czarnych par!

(Breakdown – rytmiczne skandowanie)

T! – Trzy! – Cztery!
T! – Trzy! – Cztery!
URAAAL! URAAAL!
STAL! STAL! STAL!

(Outro – epicko, wolniej)

Dziś stoi w ciszy, pokryty mchem,
Na betonowym cokole – jak niemy sen.
Rdza zjada blachę, wiatr hula w lufie,
Lecz echo silnika wciąż dudni w głowie.

Możesz go kochać. Możesz go kląć.
Możesz historię próbować giąć.
Lecz gdy wspomnisz tamten stalowy szlak —
T-34 wciąż rusza w mrok.

Autor tekstu: Kamil Lewicki
Muzyka: Suno AI Music