Solgun Mevsimler | Derin Arabesk Rap 2026

Описание: 🎵 Şarkı: Solgun Mevsimler
🎤 Tür: Arabesk Rap
📅 2026

“Solgun Mevsimler”, insanın kendi iç harabesinde verdiği sessiz hükmün hikayesi.
Yalnızlığın borç gibi ödendiği, zamanın nehir olup izleri boğduğu bir iç hesaplaşma…
Bu parça; varoluş sancısını, suskunluğun en büyük çığlık olduğunu bilenlere yazıldı.
Bazen insan aynaya bakar ve en ağır gerçeği orada görür.
Eğer sen de içindeki eski seslerden kaçamıyorsan, bu şarkı sana dokunacak.

🔔 Yeni şarkılar için kanala abone olmayı ve destek olmayı unutma.
✍️ Söz & Müzik: MSD’ye aittir.
#arabeskrap #solgunmevsimler #duygusalrap #gecemüziği #yenisarki

Zihnimin kuytusunda, sönmüş bir meczup gezer,
Kelimeler bir kurşun, vicdanımı ağır ezer.
Varlık, yokluk kıyısında; uydurulmuş bir yalan,
Sırtımda dünya küfesi, dünden baki kalan.
Aynadaki yabancı, tanımaz beni siması,
Kader dediğin kör düğüm, hiçlik muamması.
Ne sitemin barutu var, ne feryadın koru,
Kendi elimle söndürdüm, içimdeki o nuru.
Bu son veda aslında, en asil sadakamdır,
İnsan kendi harabesinde, her zaman tek başınadır.
Vakit doldu, hüküm giydi; bitti tüm hevesler,
Borç ödenir yalnızlıkta, kesilince tüm sesler.
Beddua acizliktir, sadece "bak" diyorum aynaya,
Kendi yüzünde şahit ol, zamandaki o yaraya.
Adımlarım düzensiz, her durak artık daha ırak,
Suskunluk en büyük çığlık, anlamaya bak.
​
Gönlümün kırık dalında sallanıyor solgun mevsimler,
Gidenlerin gölgesi kalır, silinmez kazınmış isimler.
Derin bir uykuda uyanık kalmakmış meğer bu hayat,
Tuz basılmış yaralara merhem olur mu eskimiş sözler
Zaman... Akıp giden bir nehir, boğar kıyısında kalan tüm izler,
Bıraksam da ruhumun yakasını, terk etmez bu eski sesler.
​
Gölge oyununda boğulan, geminin son kaptanıyım,
Hakikat peşinde koşan, hayalin kurbanıyım.
Kırık düşler içinde, gerçeklerin sert duvarı,
Zihnimde yıktım sonunda, o kadim hisarı.
Anlam bir perde sanki, ardında saklı sırlar,
Saniyeler geçse de, içimde devrilir asırlar.
Elimde mühürlü yemin, soğuk bir boşluk,
Ruhumda bitmek bilmez, o ağır sarhoşluk.
Rüzgarı sürgün denizde, yelkensiz bir sandalım,
Kendi uçurumunda ruhum, yok tutunacak dalım.
Suçlamam artık kaderi, o benim yanılgımdı,
Zamanın dişlisinde, bu can en büyük yangındı.
Abartısız bir hüzün bu, kemiğe kadar işleyen,
Varoluş sancısıyla, karanlığı ilmik ilmik dişleyen.
Sen dilsiz evrende, sonsuz bir imzasın,
Benden sonra her gülüş, sana beni anlatsın.