Nieomylność Kościoła - podstawy biblijne

Описание: Niniejsza katecheza przedstawia biblijne podstawy nieomylności Kościoła Świętego oraz wyjaśnia, czego dokładnie ta nieomylność dotyczy, rozróżniając między jej przedmiotem pierwszorzędnym a drugorzędnym.

Chrystus w Ewangelii według św. Mateusza daje apostołom zadanie nauczania wszystkich narodów i obiecuje swoją asystencję po wszystkie dni aż do skończenia świata. Te słowa wskazują, że Pan Jezus nie tylko nadaje zadanie, ale także zapewnia odpowiednie środki do zabezpieczenia przekazu prawdy - do tego właśnie służy nieomylność.
Bez nieomylności Kościół niewiele różniłby się od sekt protestanckich i religii wymyślonych przez człowieka. Obietnica Chrystusa, że będzie z Kościołem po wszystkie dni, oznacza, że mimo różnych kryzysów i zawierowań nigdy nie dopuści do pojawienia się błędów w nauczaniu.
Chrystus obiecał także zesłać Ducha Świętego, który będzie mieszkał z apostołami na wieki i nauczy ich wszelkiej prawdy. W Ewangelii św. Jana czytamy: "Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, On was wszystkiego nauczy". Ta obietnica musi zawierać w sobie zdolność do głoszenia prawdy bez błędu.
Pan Jezus nakazuje apostołom opowiadać Ewangelię wszystkim ludziom i nakłada obowiązek wierzenia ich słowom pod karą wiecznego potępienia: "Kto uwierzy i ochrzci się, zbawion będzie, a kto nie uwierzy, będzie potępion". Tak poważne konsekwencje wymagają gwarancji nieomylności nauczania.
Święty Paweł w Pierwszym Liście do Tymoteusza nazywa Kościół "filarem i utwierdzeniem prawdy". Tak jak kolumna podpiera dom, tak Kościół jest podporą prawdy Chrystusowej - musi więc być zdolny do tego, by prawdę znać i głosić bez błędu.
Pierwszorzędnym przedmiotem nieomylności są wszystkie prawdy religijne formalnie zawarte w źródłach objawienia, czyli w Piśmie Świętym i Tradycji. Gdyby Kościół był nieomylny tylko w niektórych prawdach, a Chrystus ich nie oznaczył, nigdy nie można by być pewnym, których to dotyczy - nieomylność nic by wtedy nie znaczyła.
Kościół jest nieomylny w oznaczeniu źródeł objawienia, czyli w określeniu, które księgi należą do kanonu Pisma Świętego. To właśnie Kościół musiał ustalić, które księgi są natchnione. Jest także nieomylny w interpretacji tych ksiąg w sprawach wiary i obyczajów.
Pismo Święte z racji swej tajemniczości wskazuje na konieczność istnienia magisterium strzegącego poprawności interpretacji. Koncepcja protestancka, w której nie ma takiego magisterium, jest fałszywa - same księgi nie wystarczają do zachowania czystości wiary.
Kościół jest nieomylny także w określeniu dokumentów Tradycji i ich właściwej interpretacji. Tradycja jest obok Pisma Świętego źródłem objawienia, a jej dokumenty również można rozumieć błędnie bez autorytetu nauczycielskiego.
Nieomylność obejmuje także wybór pojęć, słów i zwrotów służących do oddania sensu nauki objawionej w definicjach dogmatycznych. Moderniści próbowali relatywizować te sformułowania jako związane z określonym okresem kultury i filozofii, ale Kościół przez ich wybór nieomylnie wyraża prawdy Boże.
Kościół jest nieomylny również w sądach o naukach sprzeciwiających się prawdzie objawionej - kto nieomylnie poznaje prawdę, ten także nieomylnie poznaje fałsz propozycji jej przeciwnej. Stąd pochodzą anatemy i potępienia błędnych nauk.
Drugorzędnym przedmiotem nieomylności są nauki i fakty tak ściśle złączone z prawdami objawionymi, że gdyby sąd Kościoła w ich ocenie nie był nieomylny, same prawdy objawione byłyby zachwiane. Błąd w tych sprawach pociągnąłby za sobą złe rozumienie prawd objawionych.
Do drugorzędnego przedmiotu należą konkluzje teologiczne - wnioski z dwóch przesłanek, z których jedna jest objawiona formalnie, a druga znana naturalnie. Przykład: Bóg oddaje każdemu według zasług (prawda objawiona), do zasługi potrzeba wolnej woli (prawda naturalna) - stąd konkluzja, że człowiek posiada wolną wolę.
Gdyby ktoś zaprzeczył konkluzji teologicznej, musiałby zanegować przynajmniej jedną przesłankę. Ponieważ przesłanka naturalna jest łatwa do przyjęcia rozumem, istnieje niebezpieczeństwo zaprzeczenia przesłance objawionej. Dlatego Kościół musi być nieomylny także w osądzaniu konkluzji teologicznych, by skutecznie bronić prawdy objawionej.

Niech ta katecheza pomoże nam zrozumieć, dlaczego nieomylność Kościoła jest konieczna do zachowania nieskażonego depozytu wiary i dlaczego możemy z pełnym zaufaniem przyjmować jego nauczanie.

#Katecheza #Nieomylność #Kościół #Magisterium #PrawdaObjawiona #PismoŚwięte #Tradycja #Dogmat #FSSPX #TradycjaKatolicka #Teologia #WiaraKatolicka #ŚwiętyPaweł #DuchŚwięty