Adam Asnyk – „Ulewa” | Poezja śpiewana

Описание: „Ulewa” Adama Asnyka to poetycki obraz potęgi natury widzianej z perspektywy człowieka – małego wobec gór, wiatru i żywiołu.
Wiersz przenosi słuchacza na szczyty Tatr, gdzie burzowe chmury zasnuwają niebo, a krajobraz znika w mroku i mgłach.

W tej interpretacji poezji śpiewanej nacisk położony został na nastrój, przestrzeń i powolne narastanie emocji.
Muzyka nie ilustruje dosłownie deszczu – buduje raczej ciężką, spokojną atmosferę oczekiwania, w której natura mówi własnym głosem.

„Ulewa” to wiersz o trwaniu, niezmienności i rytmie świata, który pozostaje obojętny wobec ludzkich spraw.
To poezja do słuchania w skupieniu – w ciszy, wieczorem, w drodze lub wtedy, gdy potrzebna jest chwila wyciszenia.

Adam Asnyk - "Ulewa"

Na szczytach Tatr, na szczytach Tatr,
Na sinej ich krawędzi,
Króluje w mgłach świszczący wiatr
I ciemne chmury pędzi.

Rozpostarł z mgły utkany płaszcz
I rosę z chmur wyciska –
A strugi wód z wilgotnych paszcz
Spływają na urwiska.

Na piętra gór, na ciemny bór
Zasłony spadły sine,
W deszczowych łzach granitów gmach
Rozpłynął się w równinę.

Nie widać nic – błękitów tło
I całe widnokręgi
Zasnute w cień, zalane mgłą,
Porżnięte w deszczu pręgi.

I dzień, i noc, i nowy wschód
Przechodzą bez odmiany –
Dokoła szum rosnących wód,
Strop niebios ołowiany.

I siecze deszcz, i świszcze wiatr,
Głośniej się potok gniewa,
Na szczytach Tatr, w dolinach Tatr
Mrok szary i ulewa.