bT - Ftohtësi në Zemër

Описание: Pse sillesh kështu kaq i ftohtë?
Sikur të përjetshëm do jemi në këtë botë…
Jeta na njohu në rrethana të pamundura,
dashuria s’u ndal, na lidhi n’heshtje, n’shpirt, n’kohë të humbura.
Ishim të lumtur… sa shumë premtuam pa fjalë,
me copëza dite njeri-tjetrin nisëm me e marrë në zemër.

Me imagjinata emocionesh u prekem, u përqafuam,
u deshëm pa u takuar,
zemrat së largu u bashkuan.
Në ditët ma të këqija prapë gjetëm dritë,
si me folë shpirti me shpirt… edhe pse koha na ndau me zhytë.

Kjo ftohtësi, si një dimër i acartë, na ndjek…
dikur e tille isha unë,
e tani je ti edhe më shumë.
Duhemi fort, ma shumë se ç’e pranojmë,
aq shumë sa na shtyn me u largu… me u ruajt prej vetes.
Por pa njëri-tjetrën nuk rrijnë dot zemrat,
ato lypin, dridhen, kthehen prapë te ne.

Sa herë ke heshtë, e kom ndje n’goklë,
sa herë kom heshtë, t’kom lënë peng n’shpirt t’lodhë.
Të dy e dimë… kjo ndjenjë nuk o e vogël,
na djeg, na prek, na thyen e prapë na ngre n’krye të botës.
S’jemi të lehtë, jo… jena dy shpirtna t’marrun,
që luftojnë me veten, po dorën kurrë s’e lëshojnë.

Kur t’kujtoj, m’vjen aroma e ditëve t’para,
kur s’na duhej me folë shumë…
një fjalë e vogël na mbante gjallë.
E sot, edhe pse heshtim,
dashnia flet ma fort se ne.

Kjo ftohtësi, si një dimër i acartë, na ndjek…
dikur e tille isha unë,
e tani je ti edhe më shumë.
Duhemi fort, aq sa s’po dimë si me e mbajt,
si me e jetu, si me mos u thy.
Por pa njëri-tjetrën nuk rrinë dot zemrat,
ato kthehen gjithmonë… te dashnia e parë.

Edhe kur largohesh, unë t’ndjej…
edhe kur hesht, m’flet me shpirt…
edhe nëse jena larg fizikisht,
zemrat tona veç afrohen ma shumë.
E në fund, pavarësisht ftohtësisë,
ti e di… dashnia jonë
s’ka me u fikë kurrë.