Marzanno, Marzanno... (międzysłowiański)

Описание: Ona čitala v noći knigų davnyh lět,
o bogah slovjanskyh, ktori tvorili svět.
Bukvy se měšali v senny tminy znak,
ona zatvorila oči — i padl nočny mrak.
Kogda je otvorila, les stojal prěd njoj,
mgla tiho plula, čas stal spokoj.
Svět slovjansky žil v barvah i zvuku,
a ona tam stojala — kak v drugom bytu.
Na brěgu jezera sebe viděla snova,
v prostoj lněnoj suknji iz davnogo slova.
Větr dvižal vlasy, šepotal kak pěsnj,
i znala už togda — to ne byl prosty sen.

Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
A ty, Vesno, prijdi na prag zemji,
daj urod i život zemji snova žiti.

S ljudmi ide čas Jarovyh Godov,
směh i pěsnj pluju od hiž do lesov.
Oni krasjat jajca — oběćanje dnov,
v pećah hlěb raste, miod zlatom kov.
Dym od gorěnyh zelj očisti prag,
domy ukrašajut protiv zimnyh vlag.
Iz slamy i lent tvore jej lik,
v Marzanně projdu zimu i mrtvy věk.

Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
A ty, Vesno, prijdi na prag zemji,
daj urod i život zemji snova žiti.

Oni idu k rěce v ravnom kroku nog,
pohod kak molitva, tihi i težky bog.
Ona gleda kuklu — i srdce drži strah,
bo v slamenom licu vidi svoj obraz.
Slama v tělo měni se, ruka hladi stud,
narod umuknul, daleky zvon tut.
Ona hoće kriknuti, běgti, no sil net,
i tok ju nosi kak pradavny světot.

Voda zatvara usta i vid,
oddyh běži, pada v mračny byt.
Hlad stiśka tělo, tišina bez dna,
poslědnja myslj — i svět isčezna.
Tma se gosti, nič ne čuje ona…
I vdrug — dyh, pot, krik i světlaja zora.

Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
Marzanno, Marzanno, idi daleko,
odnesi s soboju moroz, bolest, těžko.
V vodi pogyni, da plod može vstati,
nech vesna vrati se, novy glas dati.
A ty, Vesno, prijdi na prag zemji,
daj urod i život zemji snova žiti.

(piosenka stworzona w Suno)