Ο Μανδύας της αυταπάτης

Описание: Στίχοι τραγουδιού

Σε μια πόλη που οι άνθρωποι ξέχασαν να γελούν,
κυκλοφορεί ένας ξένος που όλοι τον αναζητούν.
Δεν πουλάει χρυσάφι, δεν πουλάει γιατρικά,
μα έναν μανδύα υφασμένο από φώτα μαγικά.
Είναι βαρύς σαν μετάξι, μα ελαφρύς σαν πνοή,
κι όποιος τον βάζει στους ώμους, αλλάζει ζωή.

Μόλις τον ρίξεις επάνω σου, ο πόνος σωπαίνει,
η πίκρα του κόσμου στα μάτια σου πια δεν υφαίνει.
Βλέπεις τον κήπο ανθισμένο μέσα στην ερημιά,
ακούς τραγούδια εκεί που υπήρχε μόνο σιωπή και ερημιά.
Γίνεσαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος πάνω στη γη,
μα δεν προσέχεις πως η σκιά σου... έχει πια εκμηδενιστεί.

Είναι ο Μανδύας που σε κάνει να γελάς στο σκοτάδι,
που διώχνει το κρύο και φέρνει το αιώνιο χάδι.
Μαγεία υφαντή, μια ιδιότητα που σε τυφλώνει γλυκά,
σε κάνει ευτυχισμένο, μα σε κρατάει μακριά.
Από την αλήθεια που καίει, από το δάκρυ που ζει,
είσαι ένας άγγελος φυλακισμένος σε μια χρυσή φυλακή.

Ένας γέρος τον φόρεσε και ξέχασε πως έχασε τα πάντα,
είδε το άδειο του σπίτι σαν μια λαμπερή γιορτή πάντα.
Γέλαγε μόνος στους τοίχους, χόρευε με το κενό,
νομίζοντας πως αγγίζει τον πιο γαλάζιο ουρανό.
Μα ο Μανδύας τρέφεται από την ίδια σου την ψυχή,
όσο πιο χαρούμενος είσαι, τόσο η μορφή σου ξεψυχά.

«Πάρε τον!» σου ψιθυρίζει ο ξένος με μάτια θολά,
«Δεν θα πονέσεις ποτέ σου, δεν θα κλάψεις ξανά».
Μα κοίτα τα δέντρα, κοίτα το χώμα το μαύρο,
προτιμάς την αλήθεια ή έναν παράδεισο ;

Κι έτσι γυρνάει ο Μανδύας από ώμο σε ώμο,
σκορπώντας χαρά σ’ έναν έρημο, σκοτεινό δρόμο.
Ένας στρατός από ευτυχισμένους που δεν ξέρουν γιατί...
φορώντας τη μαγεία που τους έκλεψε... την ίδια τους τη ζωή.