Bożena Harasimowicz - R.Strauss - Geduld op.10 no 5

Описание: Richard Strauss - Geduld op.10 no 5 from 8 Gedichte aus Letzte Blätter

Bożena Harasimowicz - soprano
Dominika Glapiak - piano

Premiere recording - Acte Prealable, Nov,2014 - AP0340

Sponsorem płyty jest Grupa ENERGA
Patronat: Prezydent Miasta Sopotu
Patronat medialny: Radio Gdańsk, MUZYKA21

Geduld, op.10 nr 5

Geduld, sagst du, und zeigst mit weißem Finger
Auf meiner Zukunft festgeschloss'ne Tür;
Ist die Minute, die da lebt, geringer
Als jene ungebornen? Sage mir;
Kannst mit der Liebe du den Lenz verschieben,
Dann borg' ich dir für eine Ewigkeit,
Doch mit dem Frühling endet auch das Lieben,
Und keine Herzens-Schulden zahlt die Zeit.

Geduld, sagst du und senkst die schwarze Locke,
Und stündlich fallen Blumenblätter ab,
Und stündlich fordert eine Totenglocke
Der Träne letztes Fahrgeld für das Grab.
Sieh' nur die Tage schnell vorüberrinnen,
Horch, wie sie mahnend klopfen an die Brust:
Mach auf, mach auf, was wir nicht heut' gewinnen,
Ist morgen unersetzlicher Verlust.

Geduld, sagst du und senkst die Augenlider,
Verneint ist meine Frage an das Glück;
So lebe wohl, ich seh' dich nimmer wieder,
So will's mein unerbittliches Geschick.
Du hast geglaubt, weil andre warten müssen
Und warten können, kann und muß ich's auch,
Ich aber hab' zum Lieben und zum Küßen
Nur einen Frühling, wie der Rosenstrauch.

ENG:
O wait!, op.10 no 5
"O wait!" you say, and point snow-white finger
towards the fastlock’d portals of my fate.
Shall we not rather ask the hour to linger,
not hasten those, whose coming we must wait?
Can you, deferring love, bid spring come later,
then I will grant you all you ask, and more;
but, ah with spring, love’s happy hours are ended,
and time will ne’er the heart’s lost joys restore.
“O wait!” you say, those raven locks low drooping;
yet hourly from the flow’rs fall leaf and bloom;
and, hourly tolling, hark! the death-bell solemn
calls forth the tear and opens out the tomb.
Mark how the days of life are hast’ning onward,
harken their solemn warning to the heart:
“O let us in! for what today we gain not,
tomorrow’s grief nor work can ne’er impart.”
“O wait!” you say, with down-east eyes and blushing.
Alas! my lot is seal’d now, and anon.
I leave you here now never more returning,
my unrelenting fate bids me begone!
I know, you thought, as others gladly waited;
fond servile creatures! I too would be misled;
I’ve but one spring for love, for love’s sweet kisses,
but one short springtime, like the rosebush red,
but one short springtime, but one short,
one short springtime, like rosebush red.

PL:
Cierpliwość, op.10 nr 5

"Cierpliwości!" mówisz i białym palcem wskazujesz
mojej przyszłości na głucho zamknięte drzwi.
Czy moment ten, w jakim jestem, jest mniej ważny
niż te, które mają nadejść? Odpowiedz!
Możesz opóźnić nadejście wiosny i miłości
i wtedy to ja jestem ci na wieczność winien,
ale wiosną skończy się także i miłość,
a czas nie płaci długów serca.

"Cierpliwości!" mówisz i rozpuszczasz ciemne włosy,
a z kwiatów opadają płatki
i co godzinę biją żałobne dzwony
na ostatnie łzy pożegnania przed zejściem do grobu.
Popatrz, jak szybko uciekają dni,
Posłuchaj, jak pukają do twej piersi!
Otwórz! Otwórz! To, czego dziś nie zyskamy
Stanie się niepowetowaną stratą jutra.

"Cierpliwości!" mówisz i zamykasz powieki,
w zaprzeczeniu mojego pytania o szczęście;
a więc niech Ci się wiedzie, więcej Cię nie zobaczę:
bo tak chce mój nieugięty los.
Uwierzyłeś, bo inni muszą czekać -
i czekać mogą - a wtedy i ja czekać muszę i mogę;
ale dla miłości i pocałunków mam tylko jedną wiosnę,
jak krzak róży.

Przekład na j. polski - Barbara Kaznowska