پنج ترانه از مهین صیادی

Описание: عنوان اثر: پنج ترانه از مهین صیادی

نوبهار 00:00
آهنگساز: روح‌الله خالقی
شاعر: پرویز ناتل خانلری
دستگاه همایون

دشت خاموش 04:14
آهنگساز: عباس شاپوری
ترانه‌سرا: اسماعیل نواب‌صفا
دستگاه چهارگاه

گذر عمر 06:59
آهنگساز: عباس شاپوری
ترانه‌سرا: اسماعیل نواب‌صفا
دستگاه همایون

عشق‌آفرین 11:19
آهنگساز: عباس شاپوری
ترانه‌سرا: اسماعیل نواب‌صفا

چه می‌خواهی 15:04
آهنگساز: عباس شاپوری
ترانه‌سرا: اسماعیل نواب‌صفا
دستگاه شور


متن تصنیف اول
هان درآمد بار دیگر نوبهار
زین سپس ما و کنار جویبار
شد به کام دل دگر ره روزگار
ساقیا برخیز و جام می بیار

دشت و هامون سر به سر زیبایی و حسن و فر است‏
بر سر هر شاخه گویی از زمرد زیور است‏
بی‌دلان را مایه‌ی شادی وفای‏ دلبر است‏
دلبرا یاری دگرسان کن که سال دیگر است

ای مه آمد جشن نوروزی فراز
خیز و دیگرگونه کن آیین ناز
از وفا با این دل پژمان بساز
تا نهم بر پای تو روی نیاز


متن ترانه دوم
خدایا، خدایا، منم بلبل سرگشته
همه کوه و کمر گشته
به هر شاخه نشستم
به لب نغمه شکستم
ز خود شریک پروازم رانده
به دل غم هم‌آوازم مانده

به دامان هر گلی آشیان گرفتم
پشیمان و بی‌نشان از ای آشیان رفتم رفتم
فغان که بی‌قراره دلم
گره‌گشای کار دلم
همیشه سایه‌ای نگران
نشسته در کنار دلم
منم بلبل غمگین که سرگشته به دشتم
ندیدم چو محبت، ز خیر تو گذشتم
نه گل، نه لاله خواهد آغوشم
ترانه‌خوان دشت خاموشم

متن ترانه سوم
روز من چون گذرد آن دم که از راز افق افتد سایه روشن
با عبرت می‌نگرم، می‌بینم یک روز دگر طی شد از عمر من

سر تا پای وجودم را چون تیرگی شب‌ها در برگیرد غم‌ها
که رود عمری بر باد ز گذشته دوران داد که فزآید رنج ما

در آن لحظه‌ی تنهایی، در عالم رویایی، با خود می‌اندیشم
که جهان جاویدان نیست، ثمر غم خوردن چیست، ز چه غافل از خویشم

آه تا کی دلم کند خون سوز نهانی من
آه در دست غم به سر شد عمر جوانی من
نکنم دیگر از غم یادی
که ندارد گیتی بنیادی
گذرد عمر شیرین
چه به محنت، چه به شادی

متن ترانه چهارم
ای خدای مهربان
آمده رویای من، زیبای شهرآشوب من
ای خدای مهربان
آمده مهتاب من، عشق‌آفرین خوب من

آمده مهربانم، شادی جاودانم
گل به رهش فشانم

آمدی ای با دل و جانم قرین
ای به چشمم باغ شادی‌آفرین

می‌برد از قلب من خطای بگذشته را
چو فکر تو آید ای تا به ابد آشنا
(یاد تو) می‌برد از قلب من خطای بگذشته را
چو فکر تو آید ای تا به ابد آشنا

آمده مهربانم، شادی جاودانم
گل به رهش فشانم

متن ترانه پنجم
تو که دانی ز چه رو خاموشی
به نوای ساز من تو سراپا گوشی

تو فراموشی خواهی، به خموشی خو کن
ز سخن‌دانی بگذر، به خموشی رو کن

به که گویم راز خود، به که گویم دردم
که سزاوار رنجم، چو بلاپروردم

به شگفتم من این‌سان بی‌خبری
به فغانم کز خود آسان گذری
شود این عمر محنت‌زا سپری
تو هم از عشرت‌ها طرفی نبری

چو دور گل‌ها رفت و دگر گل از دامان گلستان درگذشت
دگر نرسد کس که بجوید از آن مرغ غزلخوان سرگذشت

دل ز تو گر بردارم، گو به کجا رو آرم، جز تو که دارم
عاشق بی‌آزارم، من ره خود دلدارم، برده قرارم

تو که دانی ز چه رو خاموشی
به نوای ساز من تو سراپا گوشی

تو فراموشی خواهی، به خموشی خو کن
ز سخن‌دانی بگذر، به خموشی رو کن

به که گویم راز خود، به که گویم دردم
که سزاوار رنجم، چو بلاپروردم