Gene Ammons & Sonny Stitt - You Talk That Talk ( Cartridge MC Homogenix EVO ) Full Album Vinyl

Описание: Spotkanie dwóch gigantów saksofonu
Gene Ammons i Sonny Stitt to jedni z najważniejszych saksofonistów ery hard-bopu i soul-jazzu. Obaj grali razem już od lat 40., ale każda ich kolejna współpraca była wydarzeniem – publiczność nazywała ich nawet "The Boss Tenors".

Nagranie w przełomowym momencie kariery Ammonsa
Album powstał w 1971 roku, niedługo po tym, jak Gene Ammons wyszedł z więzienia po niemal siedmioletniej odsiadce za posiadanie narkotyków. Był to czas jego wielkiego powrotu – i od razu nagrał płytę pełną energii.

Niekonwencjonalny skład
W sesji wziął udział m.in. Leon Spencer Jr. (organista), który w tamtym czasie był wschodzącą gwiazdą soul-jazzu. To właśnie organy nadają albumowi ciepłe, „kościelne”, funkowe brzmienie.

Tytułowy utwór – dialog saksofonów
W You Talk That Talk saksofony dosłownie „rozmawiają”. Stitt i Ammons odpowiadają sobie frazami, trochę jak w słownej przepychance. To jeden z najlepszych przykładów saksofonowego „call & response” w historii jazzu.

Różne charaktery brzmienia

Ammons: ciepły, ciężki, „gospelowy” ton

Stitt: błyskawiczne bebopowe linie i ostrość
Kontrast między nimi jest tym, co czyni album wyjątkowym.

Nieoficjalna rywalizacja
Ich wspólne nagrania często były postrzegane jako „friendly battle” – obaj muzycy lubili udowadniać sobie nawzajem, kto jest lepszy. Ten album to jedna z najbardziej zrelaksowanych, ale wciąż pełnych ognia potyczek.

Magnetyzm studia Rudy’ego Van Geldera
Płyta powstała w legendarnym Van Gelder Studio w Englewood Cliffs – tym samym, w którym nagrywały największe nazwiska jazzu: Coltrane, Davis, Rollins. Van Gelder był znany z tego, że reżyserował brzmienie niczym filmowiec.

Soul-jazz w najlepszym wydaniu
Album idealnie łączy tradycję bebopu z groove’em wczesnych lat 70. – to jazz, który można równie dobrze słuchać, jak i… tańczyć do niego.

Okładka z energią epoki
Kolorystyka i typografia okładki to klasyka estetyki lat 70. – prosto, kontrastowo, z jazzową „szorstkością”. Świetny materiał na planszę do filmu.

Jedna z ostatnich wspólnych płyt
Po 1971 roku Ammons i Stitt nagrali już tylko kilka sesji. Ammons zmarł w 1974 roku. Dzięki temu album jest dziś uważany za jedno z ostatnich świadectw ich muzycznej chemii.