🇵🇱📜Pierstar's Forge - Lucifer — Upadku Lament | Symphonic Metal Opera by Tadeusz Miciński (1908)

Описание: 📜„Lucifer — Upadku Lament” to epicka metal opera symfoniczna, inspirowana poetyckim cyklem Tadeusza Micińskiego (1908) — mistycznym dialogiem między światłem a ciemnością, pychą a pokorą, upadkiem a wiecznym żalem.

To muzyczna podróż przez metafizyczny dramat Lucyfera – anioła, który kochał światło zbyt mocno, by mu służyć.
Połączenie gotyckiej poezji, operowego patosu i symfonicznego metalu tworzy dźwiękowy obraz upadku i tęsknoty za boskością.

Lucifer - Lamenty

Mój duch łańcuchem skuty do ziemi,
zwisa w przepaść piekielnych łon,
a kiedy targnie skrzydłami dźwięcznymi,
głuche się echo odzywa jak dzwon.

U stropu mego gwiazda się żarzy,
serce niegdyś kochało ją,
w przeanieleniu złotych witraży
ona się moją syciła krwią.

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,
lecący z jękiem w dal jak dzwon północy,
ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy,
iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.

Ja — otchłań tęcz! — a płakałbym nad sobą
jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach,
jam blask wulkanów — a w błotnych nizinach
idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.

Na harfach morze gra, kłębi się rajów pożoga,
i słońce, mój wróg – słońce! – wschodzi, wielbiąc Boga.

I znowu płynie gwiaździsta rosa,
pocałunkami morderczych zórz,
o duszo moja, o me niebiosa,
rzuć swe płomienie w toń zimnych mórz.

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,
lecący z jękiem w dal jak dzwon północy,
ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy,
iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.

Ja — otchłań tęcz! — a płakałbym nad sobą,
jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach,
jam blask wulkanów — a w błotnych nizinach
idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.

Na harfach morze gra, kłębi się rajów pożoga,
i słońce, mój wróg – słońce! – wschodzi, wielbiąc Boga.

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,
lecący z jękiem w dal jak dzwon północy,
ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy,
iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.

Jam ciemny jest wśród wichrów płomień boży,
lecący z jękiem w dal jak dzwon północy,
ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy,
iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.

Na harfach morze gra, kłębi się rajów pożoga,
i słońce, mój wróg – słońce! – wschodzi, wielbiąc Boga.

Nie pragnę słońca, osamotniony,
z krzykiem złowieszczym upiornych snów,
bogowie mogił – jam był pojony
jak wy ambrozją i mlekiem lwów!

Organy grają Requiem żalu,
organy grają Centaurów zgon,
jak Damajanti płacze po Nalu,
tak burze, wichry, grady i szron.

Ja Lucyfer, nareszcie mam swój tron!



🎻 Styl: Symphonic / Gothic / Metal Opera
🔥 Inspiracje: Avantasia · Therion · Kamelot · Nightwish
🕯️ Tematy: Upadek anioła · Pycha · Światło i Cień · Mistycyzm · Symbolizm

🎧 Słowa: inspirowane twórczością Tadeusza Micińskiego (1908)
🎼 Język: Polski
🎹 Instrumentarium: orkiestra symfoniczna, chór, organy katedralne, skrzypce, gitarowy monumentalizm

„Na harfach morze gra, kłębi się rajów pożoga,
i słońce, mój wróg – słońce! – wschodzi, wielbiąc Boga.”


#Lucifer #Lamenty #MetalOpera #SymphonicMetal #Avantasia #Therion #Kamelot #Nightwish #GothicMetal #TadeuszMiciński #PolishMetal #DarkRomance #OperaMetal #SymphonicRock #LuciferLament #PolishLyrics #powermetal #metal #cover #wiersz #poem