Przeczytać na nowo #5: Leopold Buczkowski. Rozmawiają Piotr Siemion i Piotr Sadzik

Описание: Zapraszamy do obejrzenia zapisu spotkania z cyklu „Przeczytać na nowo”, które odbyło się w księgarni na Nowolipkach w środę, 27 września. Piotr Siemion i Piotr Sadzik rozmawiali o twórczości Leopolda Buczkowskiego.

Piotr Siemion – pisarz i prawnik. Autor powieści „Niskie Łąki” (2000, 2016) i „Finimondo” (2004), a także zapisków „Dziennik roku Węża” (2015). Ukończył anglistykę na Uniwersytecie Wrocławskim i wydział prawa Uniwersytetu Columbia. Dwanaście lat spędził na emigracji w USA i Kanadzie, od 2000 roku mieszka i pracuje w Warszawie. Tłumacz kultowej powieści Thomasa Pynchona „49 idzie pod młotek”. W roku 2022 Wydawnictwa Filtry opublikowały jego długo oczekiwaną powieść „Bella, ciao”, która znalazła się w ścisłym finale Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus 2023.

Piotr Sadzik – filozof literatury, wykładowca na Wydziale Polonistyki UW, jako krytyk literacki związany z „Dwutygodnikiem”. Juror Nagrody Literackiej m. st. Warszawy. Autor książki „Regiony pojedynczych herezji. Marańskie wyjścia w prozie polskiej XX wieku” (nominacja do Nagrody Literackiej Gdynia 2023 w kategorii „Esej”). Współredaktor m.in. „Widm Derridy” (wraz z Agatą Bielik-Robson). Przygotowuje książkę o stanach wyjątkowych w pisarstwie Gombrowicza.

Leopold Buczkowski – pisarz, poeta, malarz, artysta grafik, rzeźbiarz, autor powieści „Czarny potok”, „Kąpiele w Lucca” – jeden z największych eksperymentatorów w polskiej literaturze w 2. poł. XX wieku. Urodził się 15 listopada 1905 w Nakwaszy koło Brodów, zmarł 27 kwietnia 1989 w Warszawie. W 1936 roku debiutuje jako poeta wierszami „Lato” i „Upał” opublikowanymi w „Gazecie polskiej” pod pseudonimem Paweł Makutra. W 1938 r. pod tym samym nazwiskiem w lwowskich „Sygnałach” ukazują się fragmenty powieści „Wertepy” (całość ukaże się dopiero po wojnie). W czasie powstania warszawskiego ukrywa się, robi zdjęcia i pisze dziennik (wydany dopiero po śmierci pisarza jako „Grząski sad”). Po wojnie mieszka w Krakowie. W 1950 zamieszkuje w podwarszawskim Konstancinie, gdzie spędza resztę życia. W 1947 roku ukazują się „Wertepy”; w powieści Buczkowski zawarł opis wielokulturowej społeczności zamieszkującej przed wojną jego rodzinne tereny. Kazimierz Wyka wskazywał, że w przypadku tej prozy trzeba mówić bardziej o warstwach niż o postaciach czy akcji. W napisanym prawdopodobnie jeszcze w 1947 r. (ale wydanym dopiero w 1954 r.) „Czarnym potoku” Buczkowski poszedł krok dalej, tworząc powieść o amorficznej, fragmentarycznej budowie, dziejącą się na wielu płaszczyznach, mieszającą wątki i pokazującą je jednocześnie z wielu perspektyw. Od 1953 r. zaczął malować i wystawiać swoje prace w Warszawie. W 1957 roku wychodzi „Dorycki krużganek”, w 1959 zbiór opowiadań „Młody poeta w zamku”, w 1966 powieść „Pierwsza świetność”. W 1974 roku Buczkowski pisze „Kąpiele w Lucca” – powieściowy traktat uznawany czasem za jego opus magnum. Dwie kolejne książki „Oficer na nieszporach” (1975) i „Kamień w pieluszkach” (1978) sam pisarz uznawał za dwa suplementy do „Kąpieli”. W latach 80. ukazują się książki „Wszystko jest dialogiem”, „Proza żywa”, „Żywe dialogi” – na podstawie nagrań magnetofonowych rozmów z pisarzem.

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego”.