HAFIZ BURHAN - YÜKSEK EYVANLARDA YATMIŞ UYUMUŞ

Описание: (TAŞ PLAK - YENİLENMİŞ SAZLARLA)

Bu türkü, Elazığ’da yaygın biçimde okunan “Yüksek minarelerde kandiller yanar” türküsünün bir versiyonu. İshak Sunguroğlu, “Harput Yollarında” adlı kitabının yöre müziğini ele alan cildinde bu türküyle ilgili şu notu düşmüştür: “Bu türkü gerçi kırk beş seneden beri Harput folkloru arasında mühim bir yer almış olmasına rağmen, esas Harput’un malı değildir. I. Cihan Harbinin ilk yıllarında Elazığ’a gelen Kemanî Köroğlu namıyla maruf bir kimse getirmişti. Ancak aradan bu kadar uzun yıllar geçtiği halde mevki ve ilgisini kaybetmemiş ve halen de söylenmekte bulunmuş olması bakımından folklorumuza alınmıştır. Kastamonu’ya ait bir halk türküsü olması muhtemeldir.”

Fikret Memişoğlu’nun “Harput Ahengi” adlı kitabında yer alan ve yörede de yaygın olan söylentiye göre ise, bu türkü, Harput’ta bir müezzinin camiye komşu evin kızına aşık olması üzerine yakılmıştır. Türkülerle ilgili bu tür rivayetlerin sonu gelmez ve ezginin gördüğü ilgiyle orantılı biçimde yinelenip durur.


Ezgisi daha farklı olan Malatya kına türküsü de “Yüksek eyvanlarda bülbüller öter” sözleriyle başlar. Bu türkülerde sözü edilen “yüksek eyvan”ın ne olduğuna gelince, Anadolu mimarisinde, avludan bir seki ilen ayrılan ve iki ya da üç yanı açık, genellikle zemini toprak (balçık / çamur sıvama) olan, yazları kullanılan, çoğunlukla duvar dibinde bir de ocağı bulunan yaşama alanları sadece “eyvan” olarak anılırken, ikinci katta yer alan ve zemini çoğunlukla ahşap olan, ahşap korkuluklarla çevrelenmiş geniş balkonlara “yüksek eyvan” “hayat” “köşk” gibi adlar verilmiştir.


Hafız Burhan'ın bu yorumundaki enstrümantal bölümler, taş plaktan dijitale aktarılırken yeni bir saz icrasıyla firmaca değiştirilmiş bulunuyor.