Liman von Sanders 'İmkansız' Dediği Türk Planını Reddetti — Sonuçları Görünce Utançtan Donakaldı

Описание: Liman von Sanders 'İmkansız' Dediği Türk Planını Reddetti — Sonuçları Görünce Utançtan Donakaldı

26 Mart 1915, Saat 21:45. Gelibolu Yarımadası, 5. Ordu Karargahı. Dışarıda, Çanakkale Boğazı'nı döven sert poyraz, pencerelerin ahşap çerçevelerini sarsıyordu. İçeride ise hava, dışarıdaki fırtınadan çok daha gergin ve boğucuydu. Gaz lambalarının titrek ışığı, masanın üzerine yayılmış devasa haritayı aydınlatıyordu.

Bu, tarihi bir olayı eğitim amaçlı anlatan bir belgeseldir. İçerikte askeri strateji ve savaş taktikleri unsurları bulunmaktadır.

Masanın başında, O, Liman von Sanders Paşa duruyordu. Alman İmparatorluğu'nun seçkin generali ve Osmanlı 5. Ordusu'nun başkomutanı. Üzerindeki üniforma kusursuzdu, tek bir kırışıklık bile yoktu. Prusya disiplininin canlı bir heykeli gibiydi. Elindeki gümüş kaplama pergel ile harita üzerinde bir noktayı işaret ederken, yüzünde küçümseyici, neredeyse acıyan bir gülümseme belirdi.

"Binbaşı..." dedi, sesi kalın ve otoriterdi, Türkçesi aksanlı ama anlaşılırdı. "Siz Türkler cesursunuz, buna şüphe yok. Ama modern harp, sadece cesaretle kazanılmaz. Matematikle kazanılır. Disiplinle kazanılır."

Pergeli masaya sertçe, "tak" diye bıraktı. Ses odada yankılandı.

Karşısında duran Binbaşı Mahmut, yumruklarını yanlarında o kadar sıkmıştı ki, tırnakları avuçlarına batıyordu. 38 yaşındaydı, Trablusgarp ve Balkan Savaşları'nın tozunu yutmuş, barut kokusunu parfüm niyetine üzerine sindirmiş bir subaydı. Üniforması Sanders'inki gibi jilet gibi değildi; cephedeki çamurun izlerini, siperlerdeki uykusuz gecelerin yorgunluğunu taşıyordu. Ama gözleri... Gözlerinde, Sanders'in asla anlayamayacağı bir ateş yanıyordu.

"Paşam," dedi Mahmut, sesini saygılı ama çelik gibi sert tutmaya çalışarak. "Arz ettiğim plan matematik dışı değil. Bu coğrafyanın gerçeğidir. İngilizler kıyıya çıktığında onları sahilde karşılamazsak, tepeleri tutarsak, onları denize dökemeyiz. Benim önerdiğim gece baskını, onlar daha mevzilenmeden işi bitirecektir."

Liman von Sanders başını iki yana salladı ve odadaki diğer Alman subaylara, Kurmay Başkanı Kazım Bey'e kısa bir bakış attı. Sonra tekrar Mahmut'a döndü. Bir öğretmenin, yeteneksiz bir öğrencisine ders verdiği o bıktırıcı ses tonuyla konuştu.

"Bakın Binbaşı. Alman Harp Akademisi'nde biz buna 'intihar' deriz. Sahil savunması zayıf tutulmalı. Düşman içeri girmeli. Sonra yedek kuvvetlerle, yani benim emrimle, onları ezeriz. Sizin bu 'gece baskını' fikriniz... Bu 'delice' bir kumar. Ve ben, ordumla kumar oynamam."

Sanders masanın üzerindeki Mahmut'un çizdiği eskiz planını eline aldı. Kağıt, ucuz ve sararmıştı. Üzerindeki çizgiler kömür kalemiyle çizilmişti. Alman general, kağıdı iki parmağının ucuyla, sanki kirli bir mendil tutuyormuş gibi havaya kaldırdı.

"Düşmanın donanma gücünü hesaba kattınız mı? Hayır. Lojistik desteği? Hayır. Sadece 'Allah Allah' diyerek süngüyle 20 bin İngiliz'i durduracağınızı sanıyorsunuz." Güldü. Kısa, kuru, ruhsuz bir Alman kahkahası. "Bu planı reddediyorum. Hatta, bunu hiç görmemiş olmayı diliyorum. Askerlerinize dönün ve emrettiğim gibi, geride bekleyin."

Mahmut bir adım öne çıkmak istedi. İçindeki haykırış boğazına düğümlenmişti. "Bu toprakları biz tanıyoruz! İngiliz, bu tepelere yerleşirse bir daha söküp atamayız!" demek istedi. Ama hiyerarşi, bir askerin boğazındaki en sert tasmaydı.

"Emredersiniz Paşam," dedi sadece. Sesi, kırılan bir cam kadar keskindi.

Selam verdi. Keskin bir topuk selamı. Ve arkasını döndü.

O odadan çıkarken, arkasından Alman subayların fısıldaşmalarını ve hafif kıkırdamalarını duyabiliyordu. "Romantikler..." diyordu biri Almanca. "Savaşı şiir zannediyorlar."

Ama o anda Liman von Sanders'in ve o odadaki kibirli kurmayların bilmediği bir şey vardı. Binbaşı Mahmut, kapıyı kapatıp o fırtınalı geceye adım attığında, aklında emre itaatsizlik yoktu belki. Ama "teslimiyet" de yoktu. Cebindeki o buruşturulup atılan planın kopyası, göğsünün üzerinde, kalbinin atışlarıyla ısınıyordu. Ve sadece 48 saat sonra, o "delice" denilen plan, Osmanlı'nın kaderini sırtlayacak tek umut olacaktı. Sanders'in "matematik" dediği şey, Türk'ün "imanı" ile çarpıştığında, sonuçları Berlin'deki akademilerde bile hesaplanamayacak bir denkleme dönüşecekti.

Binbaşı Mahmut, karargah çadırından çıkıp atına doğru yürürken, yağmur yüzüne kamçı gibi çarpıyordu. Atı "Rüzgar", sahibinin gerginliğini hissetmiş gibi huzursuzca kişnedi. Mahmut, hayvanın ıslak boynunu okşadı.

"Haklılar Rüzgar," diye mırıldandı, sesi rüzgarda kaybolurken. "Bizim toplarımız eski. Mermimiz az. Çizmelerimiz delik. Onların matematiğine göre biz çoktan öldük."

Eyerine atladı. Ufukta, Boğaz'ın girişinde bekleyen Müttefik donanmasının ışıkları, devasa birer canavarın gözleri gibi parlıyordu. Dünyanın en büyük armadası oradaydı. Çelikten kaleler. Yüzen şehirler. Ve karşılarında ne vardı? Siperlerde titreyen, yarı aç, evini ve namusunu korumaktan başka gayesi olmayan Anadolu çocukları.