शून्यता

Описание: (Intro)
मेरो खल्तिमा छैन कुनै भूत, कुनै भविष्य
न त कसैले टाँसेको डोब, न इच्छा अदृष्य।

(Verse 1)
ठेगाना के हो? ठेगाना त एउटा बन्धन हो,
यो उजाड बाटो मेरै मनको दर्पण हो।
बतास सोध्छ, “यो बगरमा के खोज्छस् यति?”
भन्छु, “सागरलाई के थाहा तीरको वेदना कति ?”

बोकेको छु एउटा शून्य, आकाशभन्दा ठूलो,
खोज्दै छु त्यो मौन, शब्दको मूलो।
पहरा रुवाउँछन्, खोल्सा मुस्कुराउँछन् साटोमा ,
म साक्षी छु आफैंको, यो अनन्तको बाटोमा।

(Chorus)
न गन्तव्य छ, किनभने गन्तव्य त मृत्यु हो,
न दिशा छ, किनभने दिशा त मिथ्या हो।
जसले आफैंभित्र सूर्य बोकेको छ, ऊ कहिल्यै जल्दैन,
ऊ स्वयं प्रकाश हो, ऊ कहिल्यै बल्दैन।

(Verse 2)
सोध्छन् सबै, “एक्लो हुँदैनौ रातको सन्नाटामा?”
भन्छु, “एक्लो त त्यो हुन्छ, जो भीडको चहलपहलमा हराएको छ।
म त एक्लो छैन, म सँग मेरै छाया छ,
र त्यो छाया पनि तब हराउँछ, जब उज्यालोभित्र समाया छ।”

हरेक पाइला एउटा प्रार्थना, हरेक मोड एउटा ध्यान,
रोकिनु भनेको आफैंलाई दिनु एउटा झूटो अभियान।
सुत्छु ताराहरूको काखमा, सुन्छु ब्रह्माण्डको गुनगुन,
उठ्छु फेरि आफैंलाई जित्न, यो देहको सीमाभन्दा पर।

(Chorus)
न गन्तव्य छ, किनभने गन्तव्य त मृत्यु हो,
न दिशा छ, किनभने दिशा त मिथ्या हो।
जसले आफैंभित्र सूर्य बोकेको छ, ऊ कहिल्यै जल्दैन,
ऊ स्वयं प्रकाश हो, ऊ कहिल्यै बल्दैन।

(Bridge)
म जान्दछु,
जसको कुनै थेगो छैन, ऊ आफैं थेगो बन्छ।
जसले आफूलाई बिर्सियो, ऊ सबैमा बिलीन हुन्छ।
ठेगाना त सीमा हो, परिचय त झूटो पर्दा हो,
म त त्यो हुँ, जो हरेक मोडमा आफैंलाई मार्दै फेरि जन्मन्छ।

(Outro)
पाइलामा पाइला होइन, शून्यमा शून्य मिल्दै छ,
एउटा मौनता बन्दै छ, जहाँ शब्दहरू पग्लिन्छन्।
म हिँडिरहन्छु,
किनकि हिँडाइ नै त्यो सत्य हो, जसले कहिल्यै अन्त्य खोज्दैन।