🌑🔥Pieśń Strażników Popiołu | Nowa wersja 🌲🕯️| Folk| Gothic.

Описание: Ten utwór to rytualna, folk-gothic pieśń zakorzeniona w słowiańskiej wyobraźni, opowiadająca o pamięci przodków, cieniu i odrodzeniu wspólnoty. Prowadzi słuchacza przez noc – rozumianą nie jako koniec, lecz jako konieczny etap przemiany i dojrzewania ducha. Tekst splata obrazy lasu, ognia i popiołu z refleksją nad winą, bólem oraz odpowiedzialnością za przekazywane dziedzictwo. Muzyka ma charakter powolnego obrzędu, w którym cisza, puls bębnów i chóralne głosy budują transowy nastrój. Utwór podkreśla, że prawdziwa siła nie rodzi się z przemocy, lecz ze wspólnej pamięci, empatii i pokory wobec przeszłości. To pieśń dla tych, którzy szukają korzeni, sensu i jedności w świecie pełnym mroku i chaosu.

🌑 „Pieśń Strażników Popiołu” 🌑

Zwrotka 1
Gdy zapadła cisza po ostatnim dymie,
Las oddechem nocy świat objął w swym imię.
Popiół jeszcze ciepły pod stopami drży,
To pamięć przemawia — to przemawiamy my.

Zwrotka 2
Kręgi z kamienia, mech i stare znaki,
Tu nie liczy się czas, ni korony, ni szlaki.
Każdy krok ma wagę dawnych krwi i snów,
Każdy szept jest echem niepogrzebnych słów.

Zwrotka 3
Są przodkowie jaśni jak poranny żar,
Są i tacy, których nosił mroku czar.
Nie odrzucaj cienia, on też jest krwią,
Bez nocy nie wstanie żaden nowy dom.

Zwrotka 4
W korzeniach dębów śpi niespełniony krzyk,
W kościach ziemi płacze zapomniany mit.
Jeśli chcesz być silny, stań i słuchaj ran,
Bo tylko z bólu rodzi się nowy plan.

Zwrotka 5
Matko Popiele, Ojcu Cieniu cześć,
Wy nauczyliście, jak nieść własny kres.
Nie mieczem, nie gniewem, lecz ciężarem prawd,
Których nie uniesie ani czas, ani strach.

Zwrotka 6
Kiedy brat upada, nie pytaj o winę,
Podaj mu dłoń w ciszy, podaj mu imię.
Bo wspólnota nie rodzi się z krwi wroga,
Lecz z serca, co wraca z najdalszego mroku Boga.

Zwrotka 7
Noc jest łonem, nie jest końcem drogi,
W niej dojrzewają sny i stare bogi.
Kto boi się ciemności, zgubi własny głos,
Kto ją przejdzie, odnajdzie wspólny los.

Zwrotka 8
Ogień nie tylko grzeje — on pamięta twarz,
Tych, co stali przed nami, nim powstał nasz czas.
Gdy płomień się chwieje, śpiewaj, nie milcz,
Pieśń jest mostem tam, gdzie nie sięga miecz.

Zwrotka 9
Z popiołów nie wstaje ten, kto chce być panem,
Lecz ten, co przyklęknął przed dawnym porankiem.
Pokora jest siłą, której nie zna świat,
Ona niesie las — przez tysiąc lat.

Zwrotka 10
Dzieci ognia, dzieci nocy, słuchajcie słów,
Nie zaprzeczajcie korzeniom, nie palcie snów.
Bo kto odetnie pamięć jak suchą dłoń,
Ten zostanie sam — bez imienia, bez stron.

Zwrotka 11
Gdy znów nadejdą czasy żelaza i kłamstw,
A pieśń będzie cichła wśród obcych nam twarz,
Stańcie w kręgu, zapalcie ten sam stary żar,
Bo jeden płomień wystarczy — by ocalić las.

Zwrotka 12
I niech ta pieśń trwa dłużej niż nasz cień,
Niech niesie ją wiatr przez noc i dzień.
Póki jedno serce w tym rytmie gra,
Strażnicy Popiołu — to my, to las.