I FOUGHT THE LAW - THE CLASH (144)

Описание: 144.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Μια βόλτα

-Κύριε Τάδε, βρισκόμαστε στον Νέο Κόσμο, στον Λόφο Λαμπράκη και απολαμβάνουμε τον Κυριακάτικο μεσημεριανό ήλιο που έχει βγει μετά την δυνατή βροχή. Σας παρακολουθώ τόση ώρα που γράφετε ιστορίες στο σημειωματάριό σας…

-Όντως, είναι πολύ όμορφα τώρα, εδώ. Ο Βαγγέλης παρακοιμήθηκε γιατί είναι Λοστρέ και δεν ήρθε νωρίτερα στην καφετέρια, αλλά δεν πειράζει, κι εγώ Λοστρέ ήμουν.

-Οπότε, τώρα, είμαστε εδώ, εμείς παρέα, καθισμένοι στο παγκάκι πίσω από την βρύση, δίπλα από το γήπεδο του μπάσκετ. Θέλετε να μας πείτε μια ιστορία;

-Εντάξει, θα σας πω. Ας πούμε τώρα, ότι είναι 1970, Ιούνιος, κάνει ζέστη και το λίγο αεράκι που φυσά, φέρνει μπροστά στα πόδια δυο 12χρονων παιδιών αυτήν την σακούλα, που βλέπετε μπροστά σας. Είναι μια κοινή, πλαστική σακούλα, σαν αυτές που βάζουν μέσα τα ψώνια από το Super Market. Τί νομίζετε ότι θα έκαναν τα παιδιά μ’ αυτήν την πλαστική σακούλα μπροστά στα πόδια τους; Μα θα την γέμιζαν με νερό, βεβαίως, θα την γέμιζαν με νερό, το δίχως άλλο, για να παίξουν μπουγέλο! Βέβαια! Ήταν εκείνες οι μέρες που όλοι έπαιζαν μπουγέλο! Όλοι οι μαθητές! Θα την γέμιζαν αμέσως δίχως δεύτερη σκέψη με νερό απ’ αυτή τη βρύση που είναι εδώ δίπλα μας και θα την κρατούσαν κι οι δυο μαζί από τα χερούλια της, αλλά μετά, δεν θα είχαν που να την πετάξουν... Έτσι θα προχωρούσαν λίγα μέτρα με την σακούλα στο χέρι, αμέριμνα και θα έφταναν ως την άκρη του λόφου, επάνω από την λεωφόρο Βουλιαγμένης 4-5 μέτρα ψηλότερα από τον δρόμο. Τότε, σε μια πολύ μικρή και λεπτή χρονική στιγμή που θα είχε την απεριόριστη δύναμη επάνω τους να αλλάξει για πάντα τις ζωές τους, θα αποφάσιζαν να πετάξουν την γεμάτη σακούλα με νερό, στην άσφαλτο. Θα σκεφτόντουσαν τί καλή φάση θα γινόταν! Σαν ένα μικρό πυροτέχνημα στο έδαφος! Ύστερα θα συνέχιζαν την βόλτα τους. Έτσι θα γινόταν. Θα έλεγαν: με το ένα, με το δύο, με το τρία, θα την πετάξουμε να σκάσει κάτω στην άσφαλτο από ψηλά. Αυτό θα ήταν το σχέδιο. Σύμφωνοι; Σύμφωνοι! 1, 2, 3, τώρα! Φλάπ!

(παύση)

Στον δρόμο βεβαίως τα διερχόμενα αυτοκίνητα θα είχαν σταματήσει στο προηγούμενο φανάρι, πριν τη στάση του λεωφορείου και ο δρόμος θα ήταν άδειος. Αλλά, αν, λέω, αν, δεν το έκαναν αρκετά γρήγορα γιατί η γεμάτη σακούλα με νερό θα ήταν βαριά και τότε τύχαινε να ανάψει το πράσινο φανάρι για τα αυτοκίνητα και αυτά ξεκινούσαν να έρχονται; Τί θα γινόταν τότε; Έ, τότε, θα πέρναγε ένα Ταξί λέει, και μετά θα έρχονταν δυο Μοτοσικλετιστές! Ο πρώτος μπορεί να την γλύτωνε αλλά ο δεύτερος σίγουρα θα έτρωγε όλο το μπουγέλο επάνω του! Ή μήπως ο πρώτος θα ήταν ο άτυχος; Ευτυχώς όμως, σε κάθε περίπτωση, δεν θα έπεφτε ούτε θα πάθαινε τίποτα περισσότερο, παρά μόνον θα έκανε γρήγορα στην άκρη, θα πάρκαρε και ο δεύτερος θ’ ακολουθούσε. Θα κυνηγούσαν τα παιδιά επάνω στο λόφο με ρόπαλα στα χέρια! Οι δυο πιτσιρίκοι, μετά την απίστευτη αυτή σκηνή, θα αντιδρούσαν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα έτρεχαν προς τα πάνω στο λόφο, έντρομοι να ξεφύγουν, μην πιστεύοντας την γκέλα που μόλις είχε συμβεί! Θα είχαν κάνει μεγάλη βλακεία… Κοιτάζοντας πάνω απ’ τους ώμους τους, θα έβλεπαν τους Μοτοσικλετιστές με τα ρόπαλα στα χέρια να τα κυνηγούν και να τα πλησιάζουν! Δεν θα τους έπιαναν όμως λέει, γιατί θα προλάβαιναν να εξαφανιστούν μέσα σε ένα μεγάλο σταντ με τεράστιες αφίσες τραγουδιστών της εποχής, μέσα στο κοντινό κατάστημα ψιλικών. Εκεί οπού κατά σύμπτωση θα ήταν ο Μεγάλος Αδερφός του ενός φίλου μας ο οποίος βλέποντας ιδρωμένα τα πιτσιρίκια και γνωρίζοντας πόσο ατίθασα ήταν, θα τους έλεγε: - Τί κάνατε πάλι ρε βλαμμένα; -Τίποτα Νίκο μου, τίποτα…

(μικρή παύση)

Κύριε Τάδε, εάν όμως τα έπιαναν τα παιδιά;

-Εάν τα παιδιά συλλαμβάνονταν, πιστεύω ότι θα έτρωγαν πολύ ξύλο! Χωρίς πολλές κουβέντες, θα οδηγούνταν πίσω στο χρόνο, στον ίδιο τόπο, εκεί, που λειτουργούσαν κάποτε τα Πέντε Σχολεία, (το ΣΤ Αρένων, το 6ο Γυμνάσιο - Λύκειο, το 36ο Γυμνάσιο - Λύκειο, το ΙΒ Θηλέων και το 4ο Εσπερινό Γυμνάσιο - Λύκειο) και λίγο πιο πέρα υπήρχαν κάποτε Φυλακές Ανηλίκων! Μάλιστα, τότε, μέσα σε μια πολύ μικρή χρονική στιγμή, λεπτή σαν χαραμάδα, που όμως θα είχε την απεριόριστη δύναμη επάνω τους να αλλάξει για πάντα τις ζωές τους, οι ζωές τους θα άλλαζαν δραματικά και τραγικά! Απλώς γιατί… αποφάσισαν να πετάξουν μια γεμάτη σακούλα με νερό, στην άσφαλτο, γιατί σκεφτήκανε τί καλή φάση θα γινόταν μ’ όλο αυτό το νερό στο δρόμο! Θα ήταν μια όμορφη εικόνα σαν πυροτέχνημα στο έδαφος αντί στον ουρανό! Δίχως να σκεφτούν τις συνέπειες, θα έκαναν το λάθος, θα πιανόντουσαν, θα καταδικαζόντουσαν! Και μετά

(Μεγάλη παύση)

-Οι Φυλακές Ανηλίκων πάντως, όντως υπήρχαν.

-Αυτό ισχύει. Και τα σχολεία όμως όντως υπήρχαν.
Ως μικρό παιδί, περνώντας από εκείνο τον δρόμο πηγαίνοντας στη γιαγιά και στον παππού, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, θυμάμαι, ίσως, την μάντρα των φυλακών και επάνω στην μάντρα μια παλιά, εγκαταλειμμένη σκοπιά που ήταν πολύ τρομακτική, ιδιαίτερα το βράδυ. Ήταν γωνιακή στην οδό Πυθέου εκεί που τώρα είναι πεζόδρομος. Ή μήπως όχι; Πρόσφατα, βρήκα στο διαδίκτυο δυο φωτογραφίες από τις παλιές φυλακές. Αυτά.