2022 Turcja 4x4 004 Krater wulkanu Nemrut, jezioro Van, Ararat, Ani dawna stolica Armenii

Описание: Jedziemy w stronę drugiej góry Nemrut w naszym planie. W zamierzchłych czasach, mierzący ponoć ponad 4 tysiące metrów wulkan, eksplodował zostawiając nam krater z krawędziami na wysokości 2,5 tys. metrów. Prawie tyle trzeba się wspiąć by zajrzeć do środka. Wnętrze o kilkukilometrowej średnicy wypełnia pofałdowany płaskowyż z kilkoma jeziorami, lasami, wzgórzami i błogosławionym brakiem jakiegokolwiek kontaktu ze światem. Krater nie jest jednak pusty. W czasie zjazdu Mirek wypatrzył w pobliskich krzakach niedźwiedzicę z młodym. Robi się ciepło. Na dole spotykamy niekwestionowanego gospodarza tego terenu - Favziego. Od niego dowiadujemy się, że ta akurat niedźwiedzica nie jest groźna. Hmm, powiedzmy. Favzi od 50ciu lat mieszka w chacie, którą wcześniej zajmował jego ojciec. Częstuje doskonałą herbatą i jest skarbnicą wiedzy na temat krateru. Podpowiada, których miejsc unikać ze względu na niedźwiedzie a gdzie są najlepsze punkty widokowe.
Krater Nemrut, generalnie miejsce imponujące zostajemy więc na jeszcze jeden dzień. Tym razem nocleg w jarze nad dużym jeziorem. Jar atrakcyjny ale trochę zaśmiecony przez poprzedników. Razem z nami jest jeszcze niemiecko-gruzińska rodzina z dziećmi w dzień i niedźwiedzie, z mlaskaniem wyżerające resztki po turystach w nocy. Namiot dachowy robi robotę.
Następny cel to jezioro Wan. Największe i najgłębsze jezioro Turcji. Ciekawe jest to, że jest słone i bezodpływowe, woda o wysokiej zasadowości co powoduje, że w dotyku jest wręcz...śliska. Po kąpieli człowiek czuje się, poniekąd, wyprany 😉. Sama podróż wzdłuż jeziora to ponad 100 km. Na "odgruzowanie" wybieramy Alman Kampi w północnej części jeziora. Nieduży camping w tureckim stylu z przemiłą obsługą i niezłym jedzeniem. Do tego tradycyjna herbata a nawet dostępne, co nie jest oczywiste w tym kraju, piwo. W roli wszędobylskich kotów w tej knajpce występują ruchliwe żółwie i są one naprawdę ... ruchliwe.
Ruszamy na północ, w stronę tytułowego celu naszej podróży. Pomału wspinamy się, wzdłuż irańskiej granicy, w stronę Doğubayazıt leżącego na niespełna dwóch tysiącach metrów. Wcześniej, na przełęczy nasza podróż staje się faktycznie "Wyprawą z widokiem na Ararat". Od tego momentu Ararat czyli turecka Agri Dagi towarzyszy nam w całej swojej krasie. Biała korona i ponad 5 tysięcy m n.p.m. Jeszcze kilka punktów kontrolnych i wjeżdżamy do Doğubayazıt. Zwiedzamy orientalny pałac-harem Ishaka Pashy i jedziemy penetrować podnóża góry. Sucho, gorąco i wietrznie. Nasyceni widokami i kurzem ruszamy na północ. Następny cel to Ani, wczesnośredniowieczna stolica Armenii, a właściwie to co z niej zostało po młynach historii i trzęsieniach ziemi. W planie mieliśmy nocleg w jarze nad strumieniem niedaleko Ani, do którego miała prowadzić droga znaleziona na mapach satelitarnych. W rzeczywistości skrót nieosiągalny. Spotkany pasterz językiem migowym przekazał, że droga została uszkodzona przez wodę. Przynajmniej tak zrozumieliśmy 😉. W efekcie, zmęczeni, wylądowaliśmy po ciemku w malutkiej kurdyjskiej wioseczce kilka kilometrów od Ani. Pierwsza próba uzyskania zgody od mieszkańców na rozbicie się i ułożenie na noc było o tyle niefortunna, że odbyła się w sąsiedztwie cmentarza. Nieporozumienie szybko sie wyjaśniło i mogliśmy zająć równy placyk powyżej wioski. Ciemności ukryły dwa walory tego miejsca. Pierwszy ujawnił się o czwartej w nocy w postaci modlitwy muezina z charczących głośników. Drugi odkrył poranek. Staliśmy na placyku prawie pod minaretem, za to z drugiej strony perełka - armeńska kapliczka i ruiny kościoła z X. wieku. Przedsmak i przystawka do zwiedzania Ani w jednym. Od rana też zaczęły się wizyty mieszkańców. Najpierw trzy dziewczynki, trochę nieśmiałe, obdarowane ciastkami przyprowadziły mamę. Trochę radości z krótkiej sesji zdjęciowej i kolejne paczki ciastek u zadowolonych "modelek". Jeszcze przyjazne machanie rękami na pożegnanie i jedziemy do Ani. To już inny wymiar zwiedzania. Bardziej parkingowo, turystycznie i pamiątkowo na wejściu ale już w środku prawdziwa mieszanka armeńsko-turecka. Pozostałości kościołów i meczetów, twierdzy i zwykłych domów, i choć nie jest ich przesadnie dużo czuć smak i klimat. Surowe otoczenie pozwala na nich właśnie się skupić. Piękna klamra naszej wyprawy. Od jutra zaczynamy drogę powrotną.