Οδοιπορικό στην Κίναρο και τα Λέβιθα 2025

Описание: Disclaimer: Στο μισό βίντεο ακούγομαι λαχανιασμένη
Η Κίναρος είναι η κυρία Ειρήνη
Τα Λέβιθα είναι η κυρία Ειρήνη
Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Κίναρο, ένα μικρό νησάκι ανάμεσα στη Λέρο και την Αμοργό. Είναι ένας τόπος άγριος, απομονωμένος, αλλά με μια σπάνια γαλήνη. Ήταν ένα από τα μέρη που ήθελα να επισκεφθώ όσο η μοναδική του κάτοικος, η κυρία Ειρήνη, η κυρά Ρηνιώ (όπως την αποκαλούν όλοι) είναι ακόμα εκεί. Ήταν στο bucket list μου – και μόλις το έκανα.
Η κυρία Ειρήνη είναι σήμερα 80 χρονών. Γεννήθηκε στην Αμοργό το 1945 (αν και δεν ενθουσιαζόταν όταν τη ρωτούσαμε την ηλικία της. Κάθε φορά που κάναμε την αδιάκριτη ερώτηση μας το ψιθύριζε στ' αυτί). Ζει μόνη της στο νησί, με τα ζώα της και έναν γάιδαρο που της χάρισαν πέρυσι. Το πατρικό της είναι Ειρήνη Θηραίου, αλλά έχει το επώνυμο του συζύγου της, Κατσοτούρχη. Μετά τον θάνατο του άντρα της αποφάσισε να μείνει στην Κίναρο, παρόλο που τα τρία παιδιά της ζουν μακριά – ένας γιος στην Κω, ένας στην Κάλυμνο και η κόρη στην Αυστραλία. Είναι, επίσης, γιαγιά πέντε εγγονιών. Είναι μια γυναίκα δυνατή, δραστήρια, που έχει μάθει να ζει με τον άνεμο και τη σιωπή. Ο στρατός και οι αρχές φροντίζουν να της πηγαίνουν ό,τι χρειάζεται, και δεν είναι λίγες οι φορές που έχει μπει σε ελικόπτερο για να μεταφερθεί σε άλλο νησί. Η τηλεόραση της κάνει συντροφιά κι όταν δεν φροντίζει τα ζώα της και το εκκλησάκι του Άι Γιώργη, βλέπει σειρές (είδα μια προτίμηση στον Alpha).
Η Κίναρος είναι μικρή, μόλις 4,5 τ. χ, αλλά γεμάτη ιστορία. Το όνομά της προέρχεται από την «κίναρα» – την αγκινάρα – που παλιότερα φύτρωνε εκεί. Ανήκει στα Δωδεκάνησα και διοικητικά στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Το νησί είναι έρημο, με μοναδικά ίχνη ανθρώπινης παρουσίας τα ερείπια ενός παλιού οικισμού και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, δίπλα στον οικισμό.
Αυτό το εκκλησάκι επισκεφθήκαμε περπατώντας περίπου ένα χιλιόμετρο προς την κορυφή του νησιού. Εκεί γύρω φαίνονται ακόμα τα πέτρινα σπίτια των ανθρώπων που ζούσαν κάποτε στην Κίναρο. Τώρα είναι ερειπωμένα, σιωπηλά, αλλά διατηρούν κάτι από την παλιά ζωή. Αν κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις τις περίτεχνες κλειδαριές στις πόρτες, κεραμικά αντικείμενα και άλλα απομεινάρια μιας νησιώτικης ζωής.
Εκεί, στην είσοδο του Άι Γιώργη στέκει μνημείο στην μνήμη τριών Ελλήνων αξιωματικών, που έχασαν τη ζωή τους κατά την τραγική συντριβή του ελικοπτέρου τους Agusta Bell 212 του Πολεμικού Ναυτικού στις 11 Φεβρουαρίου 2016, στο νησί της Κινάρου.
Πώς έγινε το τραγικό δυστύχημα: Ένα ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού με κωδικό «ΠΝ 28» συνετρίβη κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, καθώς εξαφανίστηκε από τα ραντάρ και εντοπίστηκε κατόπιν συντρίμμια στην Κίναρο. Σκοτώθηκαν τρεις Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού: ο υποπλοίαρχος Κωνσταντίνος Πανανάς, ο σημαιοφόρος Ελευθέριος Ευαγγέλου και ο υποπλοίαρχος Αναστάσιος Τουλίτσης. Η κυρα Ρηνιώ, η μοναδική κάτοικος του νησιού, βοήθησε στον εντοπισμό των σορών των αξιωματικών, καθώς γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε τα δύσβατα σημεία της περιοχής. Στη μνήμη τους έχει στηθεί από την ελληνική πολιτεία μνημείο σε απόκρημνη περιοχή του νησιού. Η γλύπτρια Θέλξη Θεοχάρη φιλοτέχνησε το μνημείο, ενώ τα εγκαίνια έγιναν παρουσία του τότε Υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου και του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ευάγγελου Αποστολάκη. Στο μνημείο αναγράφεται η επιγραφή: "Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι" του Σιμωνίδη του Κείου που σημαίνει "Ω, ξένε διαβάτη που περνάς, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι ταφήκαμε εδώ, υπακούοντας στα προστάγματά τους".
Εκεί βυθίστηκε και το πλοίο Μανίνα ΙΙΙ φορτωμένο με τσιμέντο.
Από εκεί ψηλά βλέπεις το απέραντο Αιγαίο και νιώθεις πως βρίσκεσαι έξω από τον χρόνο.
Η επίσκεψη στην Κίναρο δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι. Ήταν μια υπενθύμιση πως η δύναμη του ανθρώπου και η αγάπη για τον τόπο μπορούν να κρατήσουν ζωντανό ένα κομμάτι Ελλάδας, ακόμα κι αν έχει απομείνει μόνο ένας άνθρωπος να το κατοικεί.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καπετάνιο μας, Σταμάτη, που ως άλλο τζίνι μου εκπλήρωσε μια ευχή.
Στην επιστροφή κάναμε στάση στα αγαπημένα Λέβιθα για τα οποία έχω κάνει εκτενές άρθρο την πρώτη φορά που πήγαμε, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΛΕΒΙΘΑ. Σημαντική διαφορά: πριν 10 χρόνια που επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά τα Λέβιθα, υπήρχαν 8 μόνιμοι κάτοικοι (οικογένεια Καμπόσου), αυτή τη φορά μόνο 3, η κυρία Ειρήνη μαζί με τους γιους της Τάσο και Μανώλη. Γευματίσαμε με τοπικά προϊόντα, ό,τι φάγαμε φτιάχνεται ή καλλιεργείται πάνω στο νησί, με εξαίρεση το φρέσκο ψωμάκι που είχε έρθει από την Πάτμο. Ανάψαμε και το κεράκι μας στην Παναγία, το εκκλησάκι που χτίστηκε το 1858. Μιλήσαμε με την κυρία Ειρήνη για τα προβλήματα που προκύπτουν όταν ζεις σε ένα τόσο μικρό νησάκι, από το οποίο -παρεμπιπτόντως-ούτε αυτή λείπει καθόλου όλο τον χειμώνα.
Τελική παρατήρηση: Δύο υπέροχες γυναίκες, και οι δύο με το όνομα Ειρήνη (το τονίζω! Ε Ι Ρ Η Ν Η!) φυλάνε "Θερμοπύλες" σε δύο μικρά, απομακρυσμένα και έρημα νησιά της Δωδεκανήσου ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ! Μόνο σεβασμός!
"Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες" (Κων/νος Καβάφης)